اروتیک ایمرخوی‌ها

Imerkhevians گرجی‌هایی هستند که دره‌ی زادگاهشان در سمت ترکیه‌ی مرز قرار گرفت. آنها مدت‌ها پس از آنکه بیشتر پیوندهایشان با گرجستان گسسته شد، همچنان در آنجا به زبان گرجی سخن گفتند. Imerkhevi دره‌ای باریک و جنگلی در بخش Şavşat از استان Artvin است، در کوه‌های شمال‌شرقی ترکیه. این نام گرجیِ ساده است و تقریباً به معنای دره‌ی آن‌سو است. این دره بخشی از Shavsheti بود، یکی از سرزمین‌های جنوب‌غربی که گرجی‌های سده‌های میانه آن را با نام Tao-Klarjeti گرد هم آوردند. آن سرزمین، جایی بود که شاهزادگان Bagrationi قدرتشان را در آن بنا نهادند و صومعه‌ها در آن نیرومند شدند، پیش از آنکه حدود سال 1000 پادشاهی واحد گرجستان شکل گیرد.

فتح عثمانی در سده‌ی شانزدهم این دره را مسیری متفاوت از شرق گرجستان پیمود. در نسل‌های بعد، مردمش مسلمانان سنی شدند. امروز اسلام ریتم زندگی روستایی را تعیین می‌کند، از مسجد و روزه‌ی رمضان گرفته تا شیوه‌ی برگزاری عروسی و عزاداری. دینشان دگرگون شد، اما زبانشان تا حد زیادی دگرگون نشد. امپراتوری روسیه در سال 1878 این ناحیه را تصرف کرد و در سال 1904 زبان‌شناس Nikolai Marr از Shavsheti و Klarjeti گذشت و یکی از نخستین گزارش‌های علمی از گرجیِ گفتاری آنجا را نوشت. پیمان Kars در سال 1921 این منطقه را دوباره به ترکیه بازگرداند. این امر دره را از Adjara جدا کرد که گرجیان مسلمانش در سوی شوروی ماندند. مرز بیشتر سده‌ی بیستم بسته ماند و گرجیِ دره به راه خود رفت.

Imerkhevian از گویش‌های گرجی‌ای شمرده می‌شود که در ترکیه به آن سخن گفته می‌شود. این گویش واژه‌ها و صورت‌های کهنی را حفظ کرده که از گرجیِ معیار افتاده‌اند، با واژگان ترکیِ فراوان درهم آمیخته، و تقریباً هر گویشوری دوزبانه است. همچون بیشتر ارتفاعات دریای سیاه، بسیاری از خانواده‌ها به استانبول و شهرهای دیگر کوچ کرده‌اند و این گویش در میان روستاییان سالخورده قوی‌تر است. بسیاری از کسانی که رفته‌اند تابستان‌ها به روستاهایشان بازمی‌گردند. از زمانی که مرز در پایان دوران شوروی بازگشایی شد، پژوهشگران و مسافران از گرجستان همچنان به دره می‌آیند. Imerkhevians تعلقی دوگانه دارند: شهروندان ترکیه‌اند که زبان مادری‌شان گرجی است.