اروتیک مارونی‌های قبرس

مارونی‌های قبرس اقلیتی کاتولیک‌اند در جزیره‌ای که جز این، میان مسیحیان ارتدوکس و مسلمانان تقسیم شده است. آنان قرن‌ها شکلی از زبان عربی را زنده نگه داشته‌اند، در حالی که در میان یونانی‌زبانان زندگی کرده‌اند. نیاکانشان در چند موج از لبنان و سوریه آمدند. بزرگ‌ترین موج به دوران جنگ‌های صلیبی مربوط است، پس از آن که خاندان لوزینیان در دهه‌ی 1190s قبرس را تصرف کرد. آنان به کلیسای مارونی تعلق دارند، کلیسایی کاتولیک شرقی که در اتحاد کامل با رم است، و آیین آن هنوز از زبان سریانی استفاده می‌کند. آنان در جزیره اسقف اعظم ویژه‌ی خود را دارند که در نیکوزیا مستقر است.

در دوران حکومت ونیزی و سپس عثمانی، شمار آنان کاهش یافت. روستاها خالی شدند و خانواده‌ها به ارتدوکسی، کاتولیسم لاتین یا اسلام گرایش یافتند. در دوران جدید، جامعه بر چهار روستا در شمال‌غربی جزیره، نزدیک Cape Kormakitis، متمرکز شد: Kormakitis، Asomatos، Agia Marina و Karpasha. قانون اساسی 1960 مارونی‌ها را همراه با ارمنی‌ها و لاتین‌ها به‌عنوان یک گروه مذهبی طبقه‌بندی کرد. آنان برگزیدند که به جامعه‌ی قبرسی یونانی تعلق داشته باشند، در انتخابات آن رأی بدهند و یک نماینده‌ی بدون حق رأی از خود به پارلمان بفرستند. تهاجم ترکیه در سال 1974 نقطه‌ی گسستی است که حافظه‌ی زنده را تعریف می‌کند. هر چهار روستا در شمال قرار گرفتند و بیشتر خانواده‌ها به جنوب، به نیکوزیا، لیماسول و لارناکا کوچ کردند. Asomatos و Agia Marina به پادگان‌های نظامی تبدیل شدند. در Kormakitis جمعیت کوچک و سالخورده‌ای باقی ماند.

زبان آنان عربی مارونی قبرسی است که گویشوران آن را Sanna می‌نامند، نامی که معمولاً به‌معنای زبان ما ترجمه می‌شود. جدایی طولانی از جهان عرب‌زبان و تماس نزدیک با زبان یونانی، آوا و لحن آن را تغییر داده و واژه‌های یونانی وام‌گرفته را در آن انباشته است. تقریباً همه‌ی گویشوران به یونانی نیز مسلط‌اند و کودکانی که در شهرهای جنوبی بزرگ می‌شوند اغلب فقط بخش‌هایی از Sanna را یاد می‌گیرند. قبرس در سال 2008 آن را به‌عنوان زبان اقلیت به رسمیت شناخت. کوشش‌های احیا، از جمله برنامه‌های تابستانی در Kormakitis، تلاش می‌کنند از سرعت این فقدان بکاهند.

از زمانی که گذرگاه‌های مرزی بر خط تقسیم در سال 2003 گشوده شد، Kormakitis در آخر هفته‌ها و تعطیلات دوباره زنده شده است. خانواده‌ها از شهرها به سمت شمال رانندگی می‌کنند، خانه‌های قدیمی خود را باز می‌کنند و کلیسای قدیس جورج را در روزهای جشن پر می‌کنند. برای جامعه‌ای که تنها چند هزار نفر جمعیت دارد، این سفرها بخش زیادی از کار حفظ هویت یک ملت را انجام می‌دهند. روزهای قدیسان، جشن‌های شفاعت روستاها و جشن قدیس مارون در ماه فوریه، تقویم مشترکی را زنده نگه می‌دارند، با این که زندگی روزمره اکنون در جای دیگری جریان دارد.