اروتیک مانچوها

منچوها مردمی هستند که در سال ۱۶۴۴ از دروازه‌ای گذشتند که یک ژنرال مینگ به روی آنان گشود، و سرانجام تقریباً سه قرن بر چین حکومت کردند. این واقعه تمایل دارد که هر چیز دیگری درباره ایشان را در خود فرو ببرد، اما نقطه آغاز درستی برای بحث نیست. پیش از سلسله چینگ، پیش از نظام پرچم‌ها، و پیش از آنکه اصلاً منچو نامیده شوند، جورچن بودند: کنفدراسیونی از اقوام جنگل و رودخانه در شمال شرقی که سمور شکار می‌کردند، اسب پرورش می‌دادند و در رودهای سونگاری و آمور ماهی می‌گرفتند. نام «منچو» یک اقدام سیاسی بود: هونگ تایجی در سال ۱۶۳۵ آن را اعلام کرد تا قبایل را در یک ملت واحد و مناسب فتح متحد کند. این کار موفق شد.

سرزمین مادری آنان، که بیگانگان آن را منچوری می‌نامند و دولت چین امروز آن را شمال شرقی می‌خواند، کشوری سرد و کم‌ارتفاع با خاک سیاه، جنگل لارچ و زمستان‌های طولانی است که در غرب به رشته کوه خینگان بزرگ و در جنوب به شبه‌جزیره کره محدود می‌شود. زبان منچویی به خانواده تونگوزی تعلق دارد، از نظر دوری با اِوِنکی و نانایی خویشاوند است و از نظر ساختاری هیچ ربطی به چینی ندارد. این زبانی با هماهنگی واکه‌ای و پیوندی است که با خطی عمودی نوشته می‌شود که از خط مغولی اقتباس شده، و خط مغولی خود از اویغوری اقتباس شده بود. دو قرن زبان دربار بود و پشت آن دستگاه بزرگ ترجمه‌ای قرار داشت. امروز شاید چند ده گویشور بومی از آن باقی مانده است، که تقریباً همه سالخورده‌اند و در روستاهای مرز هیلونگ‌جیانگ زندگی می‌کنند. تلاش‌هایی برای احیای آن وجود دارد، اما هیچ‌کس وانمود نمی‌کند که مسیر آن امیدوارکننده است.

دین منچوها، و در جاهایی که هنوز باقی است، همچنان شامانی بود و حول شامان‌های قبیله‌ای سازمان یافته بود که میان زندگان و ارواح نیاکان، حیوانات و مکان‌ها واسطه می‌شدند. امپراتوران چینگ، حتی در اوج کنفوسیوسی‌شدنشان، یک محراب شامانی در شهر ممنوعه نگه داشتند و در یک غرفه چوبی کوچک پشت تالار تخت، همچنان خوک را برای ارواح نیاکان قربانی می‌کردند. بودیسم و آیین عامیانه چینی طی قرن‌ها روی آن لایه‌لایه نشستند، اما هسته شامانی هرگز کاملاً محو نشد.

آنچه منچوها را در میان اقوام فاتح غیرعادی می‌کند این است که چنان کاملاً در جمعیتی که بر آن حکم می‌راندند جذب شدند که تا قرن بیستم، بیشتر از حدود ده میلیون بازماندگانشان فقط ماندارین حرف می‌زدند و از همسایگان هان خود از نظر فرهنگی قابل تشخیص نبودند. این گروه بازماند؛ ویژگی متمایزشان بیشتر از میان رفت. زیرگروه‌هایی مانند شیبه‌ها، که در دهه ۱۷۶۰ به عنوان پادگان به شین‌جیانگ کوچانده شدند، زبان کهن را بهتر از سرزمین اصلی حفظ کردند؛ این یک طنز تاریخی آرام است.