اروتیک لاماهولوت

لاماهولوت‌ها مردم سرِ شرقی جزیرهٔ فلورس و جزیره‌های کوچک آتشفشانی‌ای هستند که در امتداد آن قرار دارند: آدونارا، سولور، لمباتا، جایی که خاک اندونزی به پایان می‌رسد و دریای باندا آغاز می‌شود. آنان بیشتر یک قبیلهٔ واحد نیستند، بلکه مجموعه‌ای از جوامع خویشاوند هستند که زبانی مشترک و شیوه‌ای مشترک برای خواندن دریا دارند و از نظر تاریخی به اتحادیه‌های رقیب تقسیم شده‌اند (دیمون و پاجی) که پیمان‌های کهنشان هنوز در سیاست و آیین روستاها سوسو می‌زند. سرزمین مادری شیب‌دار، خشک و آتشفشانی است؛ روستاها به دامنه‌هایی چسبیده‌اند که مستقیم به آب ژرف فرو می‌ریزند و بیشتر سکونتگاه‌ها یک پا روی ساحل و پای دیگر در باغ‌های بالای آن دارند.

زبان که آن را لاماهولوت نیز می‌نامند در شاخهٔ فلورس-لمباتا از خانوادهٔ زبان‌های آسترونزی جای دارد، اما زبان‌شناسان دهه‌ها بر سر میزان آسترونزی بودن واقعی آن بحث کرده‌اند. دستور زبان ویژگی‌های غیرمعمولی دارد، از جمله تمایز میان «ما»ی شامل و «ما»ی مستثنا، و واژگانی با بنیانی بسیار غیرآسترونزی که نشان می‌دهد جمعیت کهن‌تر مرتبط با پاپوآ هنگام ورود دریانوردان از غرب جذب شده و جابه‌جا نشده است. در سراسر زنجیرهٔ جزایر حدود دوازده گویش وجود دارد که فهم متقابل آن‌ها دشوار است، و گویندگانی از دو سر متضاد این قلمرو اغلب برای اطمینان از فهم یکدیگر به اندونزیایی روی می‌آورند.

کاتولیک‌گری با پرتغالی‌ها در قرن شانزدهم رسید، از طریق مأموریت‌های دومینیکن‌ها در سولور ریشهٔ عمیقی دواند، و تسلط هلندی‌ها را تا حد زیادی دست‌نخورده پشت سر گذاشت. لاماهولوت‌ها اکنون در اکثریت قاطع کاتولیک‌اند و مراسم هفتهٔ مقدس در جزایر، به‌ویژه سمانا سانتای لاراناتوکا که قرن‌هاست برگزار می‌شود، زائرانی از سراسر اندونزی را جذب می‌کند. اما دین کهن‌تر بیشتر با آن درهم آمیخته شده تا آن‌که بازنویسی شود. نیاکان در محراب‌های خانگی خطاب می‌شوند، آتشفشان به‌مثابهٔ حضوری با خلق‌وخو در نظر گرفته می‌شود، و متخصصان آیینی همچنان در چرخه‌های کشاورزی کنار کشیش محلی حضور دارند.

لاماهولوت‌ها در خارج بیشتر از طریق روستای لاماله‌را در لمباتا شناخته می‌شوند، جایی که مردان با نیزه‌های دستی از قایق‌های چوبی روباز به شکار نهنگ عنبر می‌پردازند؛ صیدی معیشتی که پیش از تماس با دنیای بیرون وجود داشته و با حقوق تبار، نه پروانه، تنظیم می‌شود. این روستا حتی در میان زندگی لاماهولوتی استثناست، اما نماد الگوی گسترده‌تری است: جوامع کوچکی که از ساحلی دشوار زندگی می‌کنند، با سازمان قبیله‌ای و تعهد اداره می‌شوند، و میان کاتولیکی که واقعاً از آنِ خودشان است و شعایری که از هر کلیسایی کهن‌تر است تعادل برقرار می‌کنند.