اروتیک کوساسی

کوساسی‌ها در دورترین گوشه شمال‌شرقی غنا زندگی می‌کنند، در کمربند سواناییِ هموار که کشور در مرز بورکینافاسو و توگو به پایان می‌رسد، و باوکو در مرکز آن قرار دارد. این سرزمینی خشک است که ولتای سفید و ولتای سرخ از آن می‌گذرند و همواره چهارراه بوده است: بازرگانانی که از ساحل به سمت جنوب می‌آیند، گاوهایی که در یک جهت می‌روند و کالاهایی که در جهت دیگر. خانواده‌های کوساسی در آن نه در روستا، بلکه در مجتمع‌های مسکونی پراکنده‌اند؛ هر خوشه دیوارکشیده از اتاق‌های گرد و انبارهای غله در مزارع خودش قرار دارد که در آن ارزن، ذرت دانه‌ریز و بادام‌زمینی کشت می‌شود. خود باوکو شهر بازار با وزن واقعی است و پیاز آن در سراسر طول کشور جابه‌جا می‌شود. آنان به کوسال سخن می‌گویند، زبانی از زبان‌های گور از گروه Oti-Volta غربی، که آن را در قرابتی نزدیک با مامپرولی، داگبانی، موسی و گورنه‌ای قرار می‌دهد که همسایگان غربی به آن سخن می‌گویند. کوسال به دو لهجه تقسیم می‌شود: آگول در شرق ولتای سفید و تونده در غرب آن، و فاصله میان آن دو چنان زیاد است که مترجمان نسخه‌های جداگانه‌ای از همان متون تهیه کرده‌اند.

دین در سه جریان هم‌زمان جریان دارد: اسلام، که در باوکو و در امتداد مسیرهای بازرگانی قوی است؛ مسیحیت، حاصل یک قرن فعالیت مأموران تبلیغی؛ و آیین کهنی که هرگز از میان نرفت و بر مزارهای زمین و بر تندانا متمرکز است، کاهن زمین که سرپرستی خود زمین را بر عهده دارد. این مقام اخیر بیش از آنچه به نظر می‌رسد اهمیت دارد. کوساسی‌ها قرن‌ها بدون پادشاه و بر پایه تبار و کاهن زمین سازمان یافتند، و زمین چیزی بود که تندانا پاسخگوی آن بود، نه چیزی که فرمانروایی مالک آن باشد. این فقدان رهبران سلسله‌ای به محور تاریخ جدید آنان بدل شد. مدیران بریتانیایی حکومت از طریق دولت‌های متمرکز را ترجیح می‌دادند، بنابراین اقتدار بر باوکو از طریق رهبران ممپروسی هدایت شد و پرسش اینکه چه کسی به حق بر تخت باوکو تکیه دارد از آن زمان محل مناقشه بوده است. یک بررسی در ۱۹۵۷ به سود کوساسی‌ها رأی داد، و این اختلاف در دهه‌های پس از آن بارها به خشونت انجامیده است. اکنون این نخستین چیزی است که بیگانگان درباره این ناحیه می‌شنوند، و از این رو دانستن آنچه دیگر در آن هست ارزشمند است. سامانپیید، جشن برداشت محصول که پس از جمع‌آوری محصولات برگزار می‌شود، مردم را در دسامبر به خانه بازمی‌گرداند تا از نیاکان سپاسگزاری کنند و حساب سال را تسویه کنند، و این جشن بیش از هر خلاصه‌ای از مناقشه نشان می‌دهد که کوساسی‌ها خود را چگونه می‌بینند.