اروتیک کوتسونگ‌ها

کوکونگ مردمی هستند که کوه‌های آیلائو پنهانشان نگه داشته بود. تا دهه‌ی ۱۹۵۰ بیشترشان در اعماق جنگل‌های جنوب یوننان، میان رود سرخ و مرز ویتنام زندگی می‌کردند، هر چند فصل یک‌بار اردوگاه خود را جابه‌جا می‌کردند، با کمان‌های متقاطع شکار می‌کردند و برای کشت ذرت، قطعه‌های کوچکی از جنگل را پاک و زراعت می‌کردند. همسایگانشان بیشتر از راه داد و ستد خاموش با آنان آشنا بودند: کوکونگ‌ها سبدهای روتان، شکار یا گیاهان دارویی جنگلی را کنار راه می‌گذاشتند و کنار می‌کشیدند، و روستاییان هانی یا دای در عوض نمک، پارچه یا آهن می‌گذاشتند. آن‌سوی مرز در ویتنام، جایی که خویشاوندانشان به‌عنوان La Hu در ناحیه‌ی Muong Te از استان Lai Chau ثبت شده‌اند، مردم دشت‌نشین آنان را Xa La Vang می‌نامیدند، یعنی مردم برگ زرد، زیرا وقتی سقف برگی پناهگاهشان خشک و زرد می‌شد، آن را رها می‌کردند.

آنان از نظر زبان و به باور خودشان شاخه‌ای از لاهو هستند. زبان کوکونگ به شاخه‌ی لولوئیش از زبان‌های تبتی-برمایی تعلق دارد و به خود لاهو نزدیک است، نزدیک‌تر از زبان‌های هانی و یی که در اطرافش رایج‌اند، و تقسیم‌بندی‌های درونی‌اش از نام رنگ‌های لاهو پیروی می‌کند: زرد، سیاه و سفید. یک روایت رایج بر این است که نیاکانشان لاهوهایی بودند که پس از شورش‌های ناموفق علیه سلسلهٔ چینگ در قرن‌های هجدهم و نوزدهم به جنگل‌های بلند عقب نشستند و زمین‌های کشاورزی را در برابر امنیت واگذاشتند. طبقه‌بندی قومی چین دهه‌ها آنان را در وضعیتی بلاتکلیف نگه داشت، به‌عنوان گروهی نامشخص؛ تا این‌که در ۱۹۸۷، پس از درخواست‌های خودشان، رسماً در ملیت لاهو ادغام شدند. نام کوکونگ نامی چینی است که با نویسه‌ای به معنای تلخ نوشته می‌شود، و این یکی از دلایلی است که امروز بسیاری خود را ساده‌تر لاهو می‌نامند. در یوننان چند ده هزار نفرند و حدود دوازده هزار La Hu در سوی ویتنام زندگی می‌کنند.

خروج از جنگل یک رویداد واحد نبود. تیم‌های کاری دولتی روستاها ساختند، ابزار و غله و گاو توزیع کردند، و دیدند که بسیاری از خانواده‌ها دوباره به سمت بالای تپه‌ها برمی‌گشتند؛ چند دور جابه‌جایی سازمان‌یافته و بعدها برنامه‌های مبارزه با فقر لازم شد تا کشاورزی ثابت جا بیفتد. امروز بیشتر کوکونگ‌ها در روستاهای شهرستان‌های Jinping، Luchun، Zhenyuan، Xinping و Mojiang زندگی می‌کنند، ذرت، برنج کوهستانی و محصولات نقدی می‌کارند و همچنان از فقیرترین جوامع در منطقه‌ای فقیر به شمار می‌روند. عادت‌های کهن زیر سقف‌های تازه ادامه دارند. دین آنها آنیمیستی است: ارواح کوه، جنگل و شکار غذا داده و آرام می‌شوند، نیاکان گرامی داشته می‌شوند و متخصصان آیینی با بیماری و بدبیاری سروکار دارند. آتش ارزش ویژه‌ای دارد، میراثی از اردوگاه‌هایی که اجازه نداشت آتش اجاق خاموش شود و اخگرها از جایی به جای دیگر برده می‌شدند. شکارچیان سنتاً شکار را بر پایه‌ی قواعد ثابت تقسیم می‌کردند نه این‌که نگهش دارند، و کار با بامبو و روتان هنوز هنری است که کوکونگ‌ها در محل به آن شناخته می‌شوند.