اروتیک خیشیگتن‌ها

خیشیگتن نامی دارند که به امپراتوری مغول بازمی‌گردد. کِشیگ گارد خانگی چنگیزخان و خان‌های پس از او بود: جوانانی از خانواده‌های اشرافی که از چادر خان نگهبانی می‌کردند، آشپز، تیرکش‌بردار و دربان او بودند و بعدها برای حکومت بر ولایت‌ها فرستاده می‌شدند. هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید آیا خانواده‌ای مشخص از خیشیگتن از تبار آن گارد است یا نه. امروز این نام نشان‌دهنده بخشی از سرزمین در شرق مغولستان داخلی و مغول‌هایی است که به آن تعلق دارند. این سرزمین بنر هِکسیگتن در شهر چیفنگ است، جایی که انتهای جنوبی رشته‌کوه خینگان بزرگ به لبه فلات مغولستان می‌رسد. این زمینی بلند و باز است: مرتع، تپه‌های ماسه‌ای، جنگل در شیب‌های بالایی، و دریاچه دالای نور، دریاچه‌ای پهن و شور. جنگل‌های سنگی گرانیتی فرسوده‌اش این منطقه را به فهرست ژئوپارک‌های جهانی یونسکو رساند. رودخانه شار مورون از درون بنر سرچشمه می‌گیرد و دره‌ای که در پایین آن است هزار سال پیش قلب سرزمین خیتان‌ها بود. چرای دام هنوز ویژگی اصلی مراتع شمالی است، در حالی که بخش بزرگی از جنوب مدت‌هاست زمین کشاورزی است.

خیشیگتن به زبان مغولی سخن می‌گویند و زبان‌شناسان معمولاً گویش آن‌ها را با گویش همسایگان قدیمی‌شان در جوو اودا، یعنی بارین، اونگنیود و جارود، در یک گروه قرار می‌دهند. در دوران سلسله چینگ آن‌ها یک بنر واحد در اتحادیه جوو اودا را تشکیل دادند. نظام بنر مرزهای سرزمین، حدود چراگاه‌ها و شاهزاده حاکم موروثی هر گروه را مشخص می‌کرد. کشاورزان چینی از قرن هجدهم به بعد به سوی شمال به این منطقه کوچ کردند. امروز ساکنان هان در بنر از مغول‌ها بیشترند و زبان ماندارین، زبان زندگی شهری است. دین از الگوی گسترده‌تر مغولستان داخلی پیروی می‌کند. بودیسم تبتی مکتب گلوگ در قرن هفدهم میان مغول‌های جنوبی ریشه دواند، در قرن بیستم آسیب شدیدی دید و تا حدی بازسازی شده است. در کنار آن، آیینی قدیمی‌تر جریان دارد که بر محور اوو، توده‌ای سنگی بر فراز تپه یا گردنه، می‌گردد. در تابستان خانواده‌ها در آنجا گرد می‌آیند تا سنگ بیفزایند، به دور آن در جهت عقربه‌های ساعت بچرخند و نذورات شیر، مشروبات الکلی و شال‌های آبی خادگ را پیشکش کنند. این روز اغلب به یک نادام محلی با کشتی، اسب‌دوانی و تیراندازی با کمان بدل می‌شود. جز سرزمین، گویش و بنرشان، چیز کمی خیشیگتن را از دیگر مغول‌های مغولستان داخلی متمایز می‌کند. آنچه برجسته است خود نام است، لقبی که زمانی نگهبانان خان داشتند و سرانجام بر نقشه نشست.