اروتیک کومرینگ

کومرینگ‌ها نام خود را از رودی گرفته‌اند که در کنار آن زندگی می‌کنند و هنوز هم رود ساده‌ترین راه برای توضیح آن‌هاست. این رود نزدیک دریاچه رانائو در مرز جنوب سوماترا و لامپونگ سرچشمه می‌گیرد، از کمربندی طولانی از شالیزارها و مزارع کائوچو می‌گذرد و نزدیک پالمبانگ به رود موسی می‌پیوندد. مردمی که در امتداد کرانه‌هایش پراکنده‌اند، در Ogan Komering Ulu، OKU Selatan، OKU Timur و حاشیه Ogan Komering Ilir، به زبانی سخن می‌گویند که به هیچ‌وجه شبیه مالایی شهر پایین‌دست نیست. زبان کومرینگ به شاخه لامپونگی از زبان‌های آسترونزی تعلق دارد و برخی زبان‌شناسان آن را گویشی از لامپونگ آپی می‌دانند. کومرینگ‌ها این مرز را محکم‌تر ترسیم می‌کنند. سنت‌های خاستگاهشان به اسکالا براک در کوهستان‌های لامپونگ بازمی‌گردد، همان خاستگاهی که اقوام لامپونگ مدعی آن‌اند، با این حال بیشتر کومرینگ‌ها به شما خواهند گفت که با لامپونگ خویشاوندند نه بخشی از آن، و اینکه مردمی از جنوب سوماترا هستند.

اسلام تقریباً همگانی و از دیرباز برقرار است. تقویم و آیین‌های چرخه زندگی را تعیین می‌کند، اما بر نظمی عرفی کهن‌تر استوار است که حول مارگا شکل گرفته است، یک طایفه پدرتبار که به بخشی از کرانه رود پیوند دارد و زمانی رئیسی موروثی به نام پاسیراه آن را اداره می‌کرد. هلندی‌ها از طریق این رؤسا حکومت می‌کردند. اندونزی در سال 1983 مارگا را به‌عنوان واحد اداری لغو کرد و نام‌ها به‌صورت هویت باقی ماندند نه قلمرو قضایی: مردم هنوز می‌گویند به کدام‌یک تعلق دارند و گروه‌بندی‌هایی مانند سمندوای، بوای مادانگ و پاکو سنگکونیت در عروسی‌ها و اختلافات زمین همچنان اهمیت دارند. کومرینگ‌های بالادست و پایین‌دست، اولو و ایلیر، یکدیگر را به رسمیت می‌شناسند اما لهجه‌ها و عادات متمایز خود را حفظ می‌کنند. ازدواج جایی است که سنت‌های کهن‌تر به روشن‌ترین شکل دیده می‌شوند. در کنار ازدواجی که با مذاکره بزرگان ترتیب داده می‌شود، کومرینگ‌ها با لامپونگ‌ها در رسم سبامبانگان شریک‌اند، یعنی فرار برای ازدواج که از پیش اعلام می‌شود و بعداً با عذرخواهی رسمی و پرداخت فیصله می‌یابد، و این امکان را می‌دهد که زوج، با وجود مخالفت خانواده، بدون نقض قواعد ازدواج کنند. شالیکاری در دشت‌های سیلابی، قهوه و فلفل در تپه‌ها و کائوچو تقریباً در همه جا، معیشت سنتی است، اما کومرینگ‌ها از دیرباز به تجارت و ترک زادگاه شهرت دارند و محله‌های کومرینگ در پالمبانگ، باندار لامپونگ و جاکارتا قدیمی و جاافتاده‌اند. سرزمین مادری هم پیرامون آن‌ها تغییر کرده است. از اواخر دهه 1930 دولت‌های هلند و سپس اندونزی شمار زیادی از کشاورزان جاوه‌ای را به منطقه آبیاری بلیتانگ منتقل کردند و امروز بخش‌هایی از OKU Timur اکثریت جاوه‌ای دارند، با روستاهای کومرینگ و روستاهای مهاجران انتقالی که چند کیلومتر با هم فاصله دارند و به‌طور فزاینده‌ای با هم وصلت می‌کنند.