اروتیک خوچیدها

خوچیدها مغول‌هایی از مراتع شیلین‌گول در مغولستان داخلی‌اند. آنچه ایشان را از چوپانان مرتع همسایه جدا می‌کند نه زبان است و نه دین، بلکه تبار و سرزمین است. ایشان یکی از پنج آیماگ کهن‌اند، یعنی بخش‌های قبیله‌ای که در دوران سلسلهٔ چینگ اتحادیهٔ شیلین‌گول را تشکیل می‌دادند. چهار آیماگ دیگر عبارت‌اند از اوجیمچین، سونید، آباگا و آباگانار. هر آیماگ به یک پرچم چپ و یک پرچم راست تقسیم می‌شد، پس خوچیدها نزدیک به سه قرن دو پرچم از آنِ خود داشتند که هر یک مراتع خاص خود را داشت و زیر فرمان یک شاهزادهٔ موروثی بود. در زبان مغولی این نام به معنای قدیمی‌ها است. امروز این نام به‌عنوان هویتی باقی مانده است که مردم آن را از آنِ خود می‌دانند، نه به‌عنوان یک نشانی.

آن پرچم‌ها دیگر وجود ندارند. در دوران جمهوری خلق چین، هر دو پرچم خوچید در پرچم‌های همسایهٔ بزرگ‌تر ادغام شدند و امروز هیچ پرچمی این نام را ندارد. این هویت در حافظهٔ خانواده‌ها و در شیوه‌ای که مردم خود را توصیف می‌کنند زنده است. این امر در مغولستان داخلی رایج است، جایی که کسی ممکن است برای بیگانگان فقط مغول باشد، اما برای دیگر مغول‌ها خوچید، اوجیمچین یا چاخار.

گفتار ایشان به گویش‌های مغولی فلات مرکزی مغولستان داخلی تعلق دارد و به گفتار اوجیمچین و چاخارِ همسایه نزدیک است. این زبان با خط عمودی سنتی نوشته می‌شود، خطی که خود کشور مغولستان در قرن بیستم آن را به نفع خط سیریلیک کنار گذاشت. بیشتر خوچیدها به زبان ماندارین هم صحبت می‌کنند و توازن میان این دو زبان مسئله‌ای زنده است. در سال 2020، کاهش آموزش به زبان مغولی در سراسر مغولستان داخلی اعتراض‌های عمومی کم‌سابقه‌ای برانگیخت.

دین از الگوی گسترده‌تر مغول‌ها پیروی می‌کند. بودیسم تبتی مکتب گلوگ از اواخر قرن شانزدهم میان مغول‌ها رواج یافت و از حمایت سلسلهٔ چینگ برخوردار بود. این دین در دوران انقلاب فرهنگی به‌شدت آسیب دید و از آن زمان تا حدی بازسازی شده است. باورهای کهن‌تر هرگز از میان نرفتند. خانواده‌ها هنوز سنگ می‌افزایند و شال‌های آبی خاداگ را بر تل‌سنگ‌های اوو بر فراز تپه‌ها می‌بندند، در جهت عقربه‌های ساعت گرد آن‌ها می‌گردند و شیر، مشروبات الکلی و شیرینی برای ارواح سرزمین بر جای می‌گذارند.

زندگی روزمره هنوز بر محور گوسفند، بز، گاو و اسب می‌چرخد، اما شکل آن تغییر کرده است. از دههٔ 1980 به بعد مراتع میان خانوارها تقسیم شد و حصارها در سراسر استپ برپا شد. بسیاری از خانواده‌ها گر نمدی را با خانه‌ای دائمی عوض کردند و امروز دام‌ها را به همان اندازه با موتورسیکلت می‌چرانند که با اسب. معدن‌کاری زغال‌سنگ و آسیب به مراتع ضربهٔ سختی به شیلین‌گول زده است و بسیاری از جوانان به شیلین‌هوت، هوهوت و جاهای دورتر رفته‌اند. آنان برای تساگان سار، سال نو قمری، و برای نادام تابستانی بازمی‌گردند.