اروتیک پایوان‌ها

نظام طبقاتی نخستین چیزی است که باید درباره‌ی پایوان فهمید. در حالی که بیشتر بومیان تایوان خود را بر پایه‌ی رده‌های سنی یا برابری تقریبی خویشاوندی سامان می‌دهند، پایوان‌ها پایگاه را به ارث می‌برند: تبار رئیسان، mamazangiljan، زمین‌ها و محدوده‌های شکار روستا را در اختیار دارد و سهمی از آنچه از آنها به دست می‌آید می‌برد، در حالی که خانواده‌های عادی زمین می‌کارند، شکار می‌کنند و با ارزن و شکار پرداخت می‌کنند. لقب به فرزند نخست، صرف‌نظر از جنسیت، می‌رسد، پس زنان به‌عنوان امری عادی و نه استثنا روستاها را رهبری می‌کنند. آنچه در واقع به ارث می‌رسد کمتر فرد است تا خانه: بنایی نام‌دار از لاخ‌سنگ چیده‌شده، تاریک و خنک، که نامش از هر نسلی که در آن خوابیده بیشتر دوام می‌آورد. سرزمین آنان انتهای جنوبی رشته‌کوه‌های مرکزی تایوان و سواحل دو سوی آن است، تقریباً همان شهرستان پینگتونگ امروزی و بخش جنوبی تایتونگ، با دره‌های تند رودخانه‌هایی که به سوی اقیانوس آرام و تنگه‌ی تایوان فرود می‌آیند. زبان که آن هم پایوان نامیده می‌شود، از زبان‌های فورموزایی است، یکی از شاخه‌های اصلی و کهن زبان‌های آسترونزیایی، یعنی نزدیک‌تر به ریشه‌ی آن خانواده تا تاگالوگی، مالایی، مالاگاسی و هاوایی. زبان‌شناسانی که آسترونزیایی پیشین را بازسازی می‌کنند به آن تکیه‌ی بسیار دارند.

تقریباً همه‌ی پایوان‌های امروز مسیحی‌اند، بیشترشان پروتستان یا کاتولیک، پس از گرویدن‌های گسترده از دهه‌ی 1950s، اما جهان آیینی کهن‌تر هرگز کاملاً کنار گذاشته نشد. کاهنان زن، pulingau، هنوز در برخی روستاها مراسم را برگزار می‌کنند و چند جامعه آیین Maleveq را نگه می‌دارند؛ آیینی پنج‌ساله که در آن ارواح نیاکان از کوه‌ها فراخوانده، گرامی داشته و سپس دوباره روانه می‌شوند. مردان گوی رطانی را که بلند به هوا پرتاب شده با نیزه می‌زنند، و هر گوی حامل بختی خوب یا بدی است. سه چیز گنج به شمار می‌آیند: کوزه‌های سفالی کهن، کاردهای برنزی و مهره‌های شیشه‌ای، که هر مهره نام و تاریخچه‌ی ویژه‌ی خود را دارد و همچنان در مهریه‌ی عروس محوری است. هنگامی که سردری کنده‌کاری یا شانه‌ای گلدوزی می‌شود، همان دو نقش پدیدار می‌شوند: مار صد قدمی و سر انسان، که هر دو بسته به رتبه‌اند، همان‌گونه که زمانی خالکوبی بر دست بانوان نجیب و سینه‌ی مردان بود. جهان بیرون نخستین بار این نام را در سال 1871 شنید، هنگامی که پایوان‌های Mudan ملوانان ریوکیوئی را که کشتی‌شان غرق شده بود کشتند، و ژاپن این مرگ‌ها را دستاویز لشکرکشی 1874 خود به تایوان کرد، لشکرکشی‌ای که نظم سیاسی منطقه را فراتر از جزیره بازآرایی کرد. بعدها حکومت ژاپن روستاهای کوهستانی را به دامنه‌ی تپه‌ها کوچ داد؛ طوفان Morakot در سال 2009 چند روستای دیگر را جابه‌جا کرد و شهرک‌های سنگی کهن در بالای روستاهای تازه خالی ایستاده‌اند. در همین حال زبان در فهرست‌های موسیقی پاپ جا باز کرده است: Abao به زبان پایوان می‌خواند و برای آن جوایز ملی می‌برد، و نی دو سوراخه‌ی بینی، که زمانی ساز اشراف برای خواستگاری و سوگ بود، دوباره آموزش داده می‌شود.