اروتیک کاوالان‌ها

کاوالان مردمی هستند که دشت Yilan به نام آن‌ها خوانده می‌شود. پیش از استقرار هان، آنان در آن زمین هموار و رودخانه‌بریده در گوشهٔ شمال‌شرقی تایوان زندگی می‌کردند، ده‌ها روستا میان کوه و دریا. نامی که خود برای خویش به کار می‌برند، تمایزی را نشان می‌دهد که برایشان اهمیت داشت: مردم دشت، در برابر مردم بالادست. آنان در رودخانه‌ها و سواحل ماهیگیری می‌کردند، کشاورزی داشتند و با کشتی‌هایی که در سواحل شمالی کار می‌کردند داد و ستد می‌کردند، مدت‌ها پیش از آنکه مرزی دورشان کشیده شود. زبانشان به خانوادهٔ اوسترونزی تعلق دارد، در شاخهٔ شرقی فرموسایی آن، و به آمیس و باسای ناپدیدشده نزدیک‌تر است تا به زبان‌های کوهستانی همسایه. تایوان زادگاه اوسترونزی‌هاست، جزیره‌ای که کل این خانواده از آن به دریا رفت، پس کاوالان زبانی وارداتی نیست، بلکه یکی از ریشه‌های ژرف خانواده‌ای است که تا ماداگاسکار و هاوایی امتداد دارد.

آنچه پس از آن آمد فشرده و بی‌رحمانه است. در سال 1796 هیئتی به فرماندهی Wu Sha به دشت راه یافت، استقرار هان به سرعت دنبال شد، سلسلهٔ چینگ در سال 1812 یک فرمانداری فرعی برپا کرد و طی دو نسل زمین از دست رفت. خانواده‌ها در امتداد ساحل شرقی به جنوب کوچیدند تا به Hualien امروزی، و در سال 1878 کاوالانِ ساکن Kaliawan همراه با ساکیزایا علیه نیروهای چینگ جنگیدند، شکست خوردند و دوباره پراکنده شدند. بسیاری با زندگی آرام درون روستاهای آمیس جان سالم به در بردند، و به همین سبب دولت آنان را بیشتر یک قرن آمیس می‌شمرد. به رسمیت شناخته شدن به‌عنوان مردمی جدا تنها در سال 2002 رخ داد، یازدهمین نام در فهرست رسمی تایوان، و کمتر از دو هزار نفر در آن ثبت‌اند. بزرگ‌ترین سکونتگاه Xinshe است، که به زبان کاوالان Paterongan نامیده می‌شود و در ساحل Hualien قرار دارد. آنجا زنان بافندگی با فیبر موز را احیا کردند: ساقهٔ کاذب جدا و خشک می‌شود و به نخی آن‌قدر ظریف شکافته می‌شود که برای دار کمری کافی باشد، فنی که نزدیک بود با آخرین بافندگانی که آن را در دست داشتند از میان برود. اقتدار آیینی در این‌جا از دیرباز از طریق زنان جریان داشته است، یعنی متیو که شفا و مردگان را برعهده دارند، و مراسم سالانهٔ Palilin برای نیاکان هنوز در خانه‌هایی برگزار می‌شود که هرگز آن را رها نکرده‌اند. بیشتر کاوالان امروز مسیحی‌اند، پروتستان (پرسبیتری) یا کاتولیک، و بیشترشان ماندارین صحبت می‌کنند. این زبان تقریباً گویشور روانی ندارد جز در میان نسل سالخورده‌تر، و کلاس‌های روستا با آن در مسابقه‌اند.