اروتیک جلایدها

جلایدها مغولانی هستند که نام یکی از کهن‌ترین قبیله‌های استپ را با خود دارند. جلایرها پیش از آنکه چنگیز خان به قدرت برسد، از قبل کنفدراسیونی بزرگ از تبارها بودند و فرزندانشان در بخش بزرگی از آسیا با املای کمی متفاوت دیده می‌شوند. مردمی که هنوز خود را جلاید می‌نامند بیشتر در شرق مغولستان درونی زندگی می‌کنند، در بنری که نام آنان را بر خود دارد. این بنر در دامنه شرقی رشته کوه خینگان بزرگ قرار دارد، جایی که علفزارها جای خود را به زمین‌های کشاورزی نزدیک مرزهای هیلونگجیانگ و جیلین می‌دهند.

تاریخ آنان آغازی ناخوشایند و میانه‌ای چشمگیر دارد. تاریخ‌نگاران دربار مغولان در ایران ثبت کرده‌اند که دشمنی اولیه‌ای با نیاکان چنگیز خان رخ داد که جلایرها را به عنوان خدمتگزاران موروثی خاندان حاکم بورجیگین به بند کشید. اما این وضع زیاد دوام نیاورد. مُقالی، که از جلایرها بود، یکی از چهار یار نزدیک چنگیز خان شد و با عنوان نایب‌السلطنه، جنگ با سلسله جین در شمال چین را اداره کرد. با گسترش امپراتوری، تبارهای جلایر نیز گسترش یافتند. یکی از شاخه‌ها سلسله جلایریان را بنیان نهاد که در قرن چهاردهم بغداد و تبریز را اداره می‌کرد. دیگران به جهان ترکی‌زبان پیوستند و امروز به عنوان یک عشیره در جوز بزرگ قزاق و در میان ازبک‌ها باقی مانده‌اند.

جلایدهای شرقی راهی آرام‌تر در پیش گرفتند. تحت حکومت چینگ، آنان یک بنر واحد از اتحادیه جیریم را تشکیل دادند، در کنار خورچین، دوربت و گورلوس، زیر فرمان اشرافی که نسب خود را به قاسار، برادر چنگیز خان، می‌رساندند. از اواخر قرن نوزدهم، مهاجران چینی هان به چراگاه‌ها کوچیدند. بسیاری از خانواده‌های جلاید از دامداری به کشاورزی روی آوردند و امروز در روستاهایی زندگی می‌کنند که مغولی و ماندارین هر دو بخشی از زندگی روزمره‌اند. زبان مغولی آنان به گروه گویش‌های خورچین شرقی تعلق دارد که به گفتار روستاهای همسایه خورچین نزدیک‌تر است تا به زبان معیار خالخا در مغولستان. جوانان معمولاً دوزبانه‌اند.

دین از الگوی شرقی مغولستان درونی پیروی می‌کند. بودایی تبتی که پس از انقلاب فرهنگی در معبدهای محلی بازسازی شد، با عادت‌های کهن‌تری همراه است: نذر در توده‌های سنگی اوو، احترام به ارواح نیاکان و شامان‌ها که سنت آنان در این گوشه از جهان مغولی هرگز به طور کامل از میان نرفت. امروز جلاید بودن بیشتر به تبار و جایگاه مربوط است: نام عشیره‌ای که در خانواده نگه داشته می‌شود و بنری که روی نقشه قرار دارد. پشت هر دو، تاریخی است که از روستاهای کشاورزی خینگان تا بغداد قرن چهاردهم امتداد دارد.