اروتیک هیسپانوهای نیومکزیکو

هیسپانوهای نیومکزیکو اخیراً از مکزیک نیامده‌اند و بسیاری از آنان مراقب‌اند که شما این را بدانید. خانواده‌هایشان پس از سال 1598 از امتداد جاده Camino Real به سمت شمال آمدند، زمانی که Juan de Oñate مستعمره‌نشینان را به دره بالادست Rio Grande برد. آنان روی همان زمین ماندند، زیر حکومت اسپانیا، مکزیک و ایالات متحده، و این پیوستگی بر نحوه نام‌گذاری خودشان اثر گذاشته است. خانواده‌های قدیمی‌تر اغلب خود را Spanish یا Spanish American می‌خوانند، دیگران Nuevomexicano را ترجیح می‌دهند، و در شمال و در جنوب کلرادو لقب قدیمی Manito، برگرفته از hermanito، هنوز به کار می‌رود.

این مستعمره فقیر و دورافتاده بود و قیام پوبلو در سال 1680 نزدیک بود آن را نابود کند و مستعمره‌نشینان را به جنوب، به سمت El Paso، براند، تا اینکه Diego de Vargas در سال 1692 بازگشت. آنچه پس از آن شکل گرفت دنیایی از دهکده‌ها بود با خانه‌های گلی، گوسفند، زمین‌های اعطایی و آب‌راهه‌ها. آب‌راهه‌ها یا همان acequias کانال‌های آبیاری مشترک‌اند که هنوز توسط خانواده‌هایی که از آن‌ها استفاده می‌کنند و یک mayordomo انتخابی اداره می‌شوند. نسل‌ها غارت و تجارت با دسته‌های Comanche، Apache، Navajo و Ute همچنین Genízaros را پدید آورد: اسیران بومی و نسل‌هایشان که در شهرک‌های هیسپانو مانند Abiquiú جذب شدند. مجلس قانون‌گذاری نیومکزیکو آنان را در سال 2007 رسماً به رسمیت شناخت. پس از معاهده Guadalupe Hidalgo در سال 1848، بخش عمده زمین‌های مشترک در اعطاهای قدیمی از دست هیسپانوها خارج شد و این فقدان هنوز دردناک است. حمله مسلحانه Reies López Tijerina به دادگاه Tierra Amarilla در سال 1967 این شکایت را به خبر ملی تبدیل کرد.

زبان، اسپانیایی نیومکزیکی است که در انزوایی طولانی از بقیه جهان اسپانیایی‌زبان شکل گرفت. این زبان صورت‌هایی را نگه داشته که برای گوش مکزیکی‌ها کهنه به نظر می‌رسد، مانند truje به جای traje و asina به جای así، و از ناهواتل، زبان‌های پوبلو و بعدها انگلیسی واژه‌هایی گرفته است. امروز با سرعت زیادی در حال محو شدن است و بیشتر هیسپانوهای جوان با انگلیسی به‌عنوان زبان نخست بزرگ می‌شوند.

کاتولیک‌گری این‌جا همیشه تا حدی خانگی و دست‌ساز بوده است. کشیش‌ها کمیاب بودند، پس روستاها قدیسان خود را خودشان می‌تراشیدند و هنوز santeros تندیس‌های چوبی نقاشی‌شده bultos و retablos می‌سازند. انجمن برادری غیرروحانی معروف به Penitentes ایمان روستایی را نگه می‌داشت و در کلیساهای کوچکی به نام moradas گرد می‌آمد و در هفته مقدس alabados می‌خواند. در جمعه خوب هزاران نفر تا Santuario de Chimayó پیاده می‌روند و بسیاری مقداری از خاک متبرک آن را به خانه می‌برند. در کریسمس، کیسه‌های کاغذی که با شن سنگین شده و با شمع روشن شده‌اند دیوارها و پشت‌بام‌ها را می‌پوشانند. در سانتافه به آن‌ها farolitos و در آلبوکرکی luminarias می‌گویند، و هیچ‌کس هرگز این بحث را فیصله نداده است.