اروتیک تایوانی‌های هان

هان‌های تایوانی کمتر با محل سرزمین نیاکانشان و بیشتر با آنچه پس از رسیدن به این جزیره بر سرشان آمد تعریف می‌شوند. حدود 95 درصد از نزدیک به 23 میلیون نفر جمعیت تایوان، همه یا بخشی از تبارشان را به مهاجرانی می‌رسانند که از تنگهٔ تایوان از جنوب چین آمدند. جامعه‌ای که این مهاجران ساختند از خود جزیره شکل گرفت: کشت برنج در مرزهای آباد نشده، سپس حکومت هلندی‌ها، ژنگ و سلسلهٔ چینگ، پنجاه سال مستعمرهٔ ژاپن بودن و نزدیک به چهار دهه حکومت نظامی که در سال 1987 پایان یافت. در پیمایش‌های دراز‌مدت، اکنون بیشتر مردم خود را ساده «تایوانی» می‌نامند. مردم هنوز خود را بر اساس زمان ورود خانواده‌هایشان و زبانی که صحبت می‌کنند دسته‌بندی می‌کنند. Hoklo بزرگ‌ترین گروه‌اند. بیشتر نیاکانشان از Quanzhou و Zhangzhou در Fujian آمده‌اند و به زبان Taiwanese Hokkien سخن می‌گویند، زبانی از شاخهٔ Southern Min که با واژه‌های وام ژاپنی آمیخته شده است. Hakka از تپه‌های شرق Guangdong و غرب Fujian آمده‌اند و بیشتر در Taoyuan، Hsinchu، Miaoli و روستاهای جنوبی Liudui زندگی می‌کنند. waishengren بین سال‌های 1945 و 1949 همراه با دولت ملی‌گرای شکست‌خورده آمدند و زبان ماندرین و آشپزی سراسر چین را با خود آوردند. سرکوب سال 1947 که به «حادثهٔ 228» معروف است، شکافی میان مهاجران قدیمی و تازه‌واردان ایجاد کرد که رفع آن نسل‌ها طول کشید. ماندرین زبان مدرسه و دولت شد و کودکان زمانی به خاطر حرف زدن به زبان Hokkien یا Hakka در کلاس تنبیه می‌شدند. از آن زمان هر دو زبان به رسمیت قانونی رسیده‌اند و جابه‌جایی میان ماندرین و زبان خانگی در میانهٔ جمله، در گفتار روزمره امری عادی است. مهاجران همچنین با بومیان دشت‌نشین ازدواج کردند. گفته‌ای قدیمی می‌گوید که مهاجران پدربزرگی از سرزمین اصلی چین داشتند اما مادربزرگی از آنجا نداشتند، هرچند درستی این گفته هنوز محل بحث است.

دین در اینجا چیزی است که مردم آن را انجام می‌دهند، نه چیزی که به آن می‌پیوندند. بیشتر خانواده‌ها دین عامیانه، آیین تائو و بودیسم را بی‌آنکه نگران باشند مرز میان آنها کجاست، با هم درمی‌آمیزند. آنها لوح‌های نیاکان را روی محراب خانگی نگه می‌دارند و در روزهای معین بخور و نذورات کاغذی می‌سوزانند. مازو، الهه‌ٔ دریا که حفاظت از عبور دریایی به او نسبت داده می‌شود، بیشترین جمعیت را به خود جذب می‌کند. هر بهار، زیارت Dajia محفهٔ او را به مدت نُه روز در مرکز تایوان می‌گرداند و صدها هزار نفر به دنبال آن می‌روند. مردم با یک جفت قطعهٔ هلالی‌شکل از خدایان پرسش می‌کنند و آنها را روی کف معبد می‌اندازند تا یکی رو به بالا و دیگری رو به پایین بیفتد. در ماه ارواح، یعنی ماه هفتم قمری، مغازه‌ها و خانواده‌ها سفره‌هایی از غذا برای ارواح سرگردان می‌چینند. در شهرهای ماهی‌گیری جنوبی مانند Donggang، مردم به طور دوره‌ای قایق‌های چوبی تزئینی می‌سوزانند تا خدایان طاعون را به دریا ببرند. جوامع Hakka آیین‌های خاص خود را دارند، از جمله جشن Yimin برای نیروهای شبه‌نظامی که در قیام Lin Shuangwen در دههٔ 1780 کشته شدند. عروسی‌ها و جشن‌های معبد هنوز با bando برگزار می‌شوند، یعنی ضیافت‌های شام در فضای باز که آشپزهای دوره‌گرد زیر سایبان‌هایی در خیابان طبخ می‌کنند.