اروتیک هاکاها

هاکاها تاریخ خود را در نامشان حمل می‌کنند. این حروف به معنای خانواده‌های مهمان است، برچسبی که زمانی به تازه‌واردان دیرهنگام به جنوب چین زده می‌شد که هر جا جمعیت‌های قدیمی‌تر ساکن نشده بودند اسکان یافتند، که معمولاً یعنی کوهستان‌های شیب‌دار با خاک کم‌حاصل. آنان از قومیت هان چینی‌اند، با این حال مدت‌های طولانی با زبان ویژه‌ی خود، دلبستگی شدید به نسب و داستانی مشترک درباره‌ی در حرکت بودن، از همسایگان کانتونی، هوکین و تیوچو خود متمایز مانده‌اند. سرزمین اصلی‌شان منطقه‌ی مرزی ناهموار است که گوانگدونگ، فوجیان و جیانگشی در آن به هم می‌رسند، و میژو در شرق گوانگدونگ اغلب پایتخت هاکاها خوانده می‌شود. شجره‌نامه‌های عشیره‌ای نیاکان را به دشت‌های شمال چین می‌رسانند و موج‌های گریز به سوی جنوب در جنگ‌ها و فروپاشی سلسله‌ها را توصیف می‌کنند. مورخان درباره‌ی اینکه آن اسناد را تا چه حد باید تحت‌اللفظی خواند بحث می‌کنند و بسیاری استدلال می‌کنند که هویت متمایز هاکا بعدها، در دوره‌های مینگ و چینگ، از طریق اصطکاک با همسایگان در آن تپه‌ها، شکل استوار گرفت. این زبان از شاخه‌ی زبان‌های چینی است، به زبان گان در جیانگشی از همه نزدیک‌تر است و با کانتونی یا ماندارین قابل فهم متقابل نیست. گویش میشیان گویش مرجع معمول در سرزمین اصلی است، در حالی که تایوان، که در آن هاکا به‌طور قانونی یکی از زبان‌های ملی است، گونه‌های خاص خود مانند سی‌شیان و هایلو را حفظ کرده است.

نیاز به زمین آنان را در حرکت نگه داشت. مهاجران هاکا به تایوان و به آنچه بعدها قلمروهای جدید هنگ‌کنگ شد رفتند، سپس به خارج از کشور کوچ کردند: به میدان‌های طلای غرب بورنئو، معادن قلع بانگکا و مالایا، و تا موریس، کارائیب و دباغ‌خانه‌های کولکاتا. در وطن، رقابت با بومیان کانتونی‌زبان به جنگ‌های عشیره‌ای میان پونتی‌ها و هاکاها در دهه‌های 1850 و 1860 میلادی انجامید. در همان دوره، هنگ شیوچوان، رهبر شورش تایپینگ، نخستین پیروانش را عمدتاً از هاکاهای هم‌تبار خود در گوانگشی جذب کرد. زندگی در کوهستان آداب را شکل داد. در غرب فوجیان، عشیره‌ها تولو ساختند، دژهای خاکی عظیم گرد یا چهارگوش که صدها خویشاوند را پشت یک دروازه پناه می‌دادند، و مجموعه‌ای از آنها اکنون میراث جهانی یونسکو است. زنان هاکا به سنت پای خود را نمی‌بستند و کارهای سنگین کشاورزی انجام می‌دادند، که مایه‌ی افتخار و نشانه‌ی روشن تفاوت با جوامع همسایه بود. زندگی مذهبی بر محور نیاکان می‌چرخد که در تالارهای عشیره‌ای و شجره‌نامه‌هایی که با دقت نگهداری می‌شوند گرامی داشته می‌شوند، و با پرستش عامیانه‌ی خدایان محلی، بودیسم و تائوئیسم درآمیخته است. هیئت‌های تبشیری پروتستان در قرن نوزدهم نیز باعث شدند مسیحیت در برخی جوامع هاکا به‌طور غیرمعمولی آشکار باشد. آشپزی به سمت غذاهای شور، نگهداری‌شده و سیرکننده گرایش دارد: مرغ نمک‌پز، توفوی شکم‌پر، گوشت شکم خوک با برگ‌های خردل نگهداری‌شده، و لی‌چا، چایی که با گیاهان، آجیل و غلات کوبیده می‌شود.