اروتیک جرشونی‌ها

جرشونیان قبیله‌ای موروثی از لاویان در اسرائیل باستان بودند. آنان تنها از کتاب مقدس عبری و سنت‌هایی که بر پایه آن شکل گرفته‌اند شناخته می‌شوند؛ متونی که در طول هزاره نخست پیش از میلاد نوشته و ویرایش شدند و سرگذشت ایشان را از اردوگاه بیابان تا معبد اورشلیم و بازگشتشان از تبعید بابلی دنبال می‌کنند. هیچ گروه زنده‌ای نمی‌تواند نسب خود را به آنان مستند کند و هویت ایشان در دودمان گسترده‌تر لاویان حل شد که سنت یهودی هنوز آن را به رسمیت می‌شناسد. آنچه ایشان را کنار هم نگه می‌داشت سرزمین نبود، بلکه تبار و وظیفه‌ای در پرستش خدای اسرائیل، یهوه، بود. خود را پسران جرشون، پسر ارشد لاوی، می‌دانستند و سفر اعداد اقلام پارچه‌ای و نرم خیمه‌ی متحرک را به ایشان می‌سپارد: پرده‌ها، چادر و پوشش‌های لایه‌لایه‌اش، روکش بیرونی که از پوست جانوری ساخته شده که مترجمان هنوز درباره‌اش بحث می‌کنند، پرده‌های ورودی، پرده‌های حیاط و طناب‌ها. ایشان در سمت غربی خیمه اردو می‌زدند، زیر نظر ایتامار، پسر هارون، کار می‌کردند و برای حمل بار دو ارابه و چهار گاو نر دریافت کردند. مراریان چهار ارابه برای چارچوب‌های سنگین داشتند و قهاتیان اشیای مقدس را بر دوش حمل می‌کردند. این قبیله دو خاندان داشت که از لبنی و شمعی نسب می‌بردند. لاویان زمین قبیله‌ای نداشتند، بنابراین به جرشونیان سیزده شهر در جلیل و باشان داده شد. از جمله این شهرها جولان و قادش بودند، دو تا از شهرهای پناهگاه که کسی که ناخواسته کسی را کشته بود می‌توانست در آن‌ها پناه گیرد.

کتاب تواریخ که دیرتر نوشته شد، نقش بزرگ‌تری به ایشان می‌دهد. آساف، سرپرست نوازندگان پادشاه داوود، را در تبار ایشان قرار می‌دهد، خانواده‌ای جرشونی را بر خزانه‌های معبد می‌گمارد و لاویان جرشونی را در میان کسانی نام می‌برد که معبد را در دوران پادشاه حزقیا پاک‌سازی کردند. پس از تبعید، پسران آساف به عنوان صنفی از خوانندگان به اورشلیم بازگشتند. بسیاری از پژوهشگران، شجره‌نامه‌ی منظم سه پسر لاوی را توضیحی متأخر از چگونگی خویشاوندی گروه‌های رقیب کارکنان معبد می‌دانند، نه درختی خانوادگی به معنای تحت‌اللفظی. کتاب تواریخ اغلب نام جد را جرشوم می‌نویسد، نامی که پسری از موسی نیز داشت که یکی از نوادگانش در زیارتگاه شمالی دان کاهن بود، و برخی پژوهشگران گمان می‌کنند این دو سنت در هم تنیده‌اند. آنچه پایدار ماند جنبه‌ی آیینی است. دوازده مزمور نام آساف را دارند و دو تا از آن‌ها، مزامیر 82 و 81، هنوز در کنیسه‌ها به عنوان مزامیر روزانه برای سه‌شنبه و پنج‌شنبه خوانده می‌شوند، میراثی از سرودهایی که لاویان در معبد می‌خواندند. یهودیانِ از تبار لاوی هنوز دومین کسانی هستند که به قرائت تورات فراخوانده می‌شوند، ردپایی زنده از طبقه‌ای که جرشونیان به آن تعلق داشتند.