اروتیک مالایی‌های دلی

مالایی دلی بودن مدت‌ها کمتر به نسب وابسته بوده است تا به سه تعهد: اسلام، زبان مالایی و اَدات، یعنی مجموعهٔ آداب و رسوم مالایی. در ساحل شرقی سوماترای شمالی، دربارهٔ روستایی کارو یا سیمالونگونی که اسلام آورده و شیوه‌های زندگی ساحلی را پذیرفته بود می‌گفتند که ماسوک ملایو، یعنی وارد مالایی‌بودن شده است. همین گشودگی بود که جامعهٔ پیرامون سلطنت دلی را گسترش داد. این گشودگی هنوز هم نحوهٔ سخن گفتن مردم مدان، دلی سردانگ، سردانگ بداگای و لانگکات را دربارهٔ اینکه چه کسی به جامعه تعلق دارد شکل می‌دهد.

این سلطنت به اوایل سدهٔ هفدهم بازمی‌گردد، زمانی که فرمانده‌ای که از سوی آچه فرستاده شده بود بر کرانهٔ رود دلی درباری برپا کرد. این دولت کوچک ساحلی نسل‌ها در کشاکش میان آچه و سیاک بود. نقطهٔ عطف واقعی در دههٔ 1860 رقم خورد، هنگامی که مزرعه‌داران هلندی دریافتند که خاک دلی نوعی تنباکوی برگ‌روپوش به بار می‌آورد که سیگارسازان اروپایی حاضر بودند بهای بالایی برای آن بپردازند. سلطان‌ها زمین‌های بسیار وسیعی را اجاره دادند، ثروتمند شدند و مقر خود را به مدان منتقل کردند، جایی که کاخ میمون و مسجد بزرگ هنوز به‌عنوان یادگارهای آن ثروت پابرجا هستند. مزارع همچنین صدها هزار کارگر چینی و جاوه‌ای را به منطقه آوردند و مالایی‌ها در سرزمین خود به اقلیت بدل شدند. در سال 1946، در میانهٔ آشوب استقلال اندونزی، انقلابی اجتماعی دربارهای سوماترای شرقی را درنوردید. اشراف کشته شدند یا دارایی خود را از دست دادند، از جمله امیر حمزه، شاعر اهل لانگکات، و سلطنت‌ها هرگز قدرت سیاسی خود را بازنیافتند.

مالایی دلی گونه‌ای از شاخهٔ زبان‌های مالایی است و خویشاوند نزدیک زبان ملی اندونزی به شمار می‌رود. برای غریبه‌ها آشنا به نظر می‌رسد، اما در مدان هنوز گویشورانش را از همسایگان باتاک، جاوه‌ای و هوکین‌زبان متمایز می‌کند. اسلام سنی مذهب شافعی در زندگی روزمره و تقویم سالانه جاری است. در ماه رمضان، مساجد و خانواده‌ها برای افطار بوبور پداس می‌پزند، فرنی برنجی غلیظی سرشار از گیاهان معطر و ادویه. عروسی‌ها کامل‌ترین شکل مراسم را حفظ کرده‌اند: شب حنابندان، آیین تبرک تپونگ تاوار که در آن بزرگ‌ترها با دسته‌ای از برگ‌ها آب آرد برنج بر زوج می‌پاشند، و گروه همراه داماد که باید با گفت‌وگو راه خود را از میان موانع نمادین دم در خانهٔ عروس باز کند، اغلب با رد و بدل کردن ابیات پانتون. سلطنت به‌عنوان نهادی تشریفاتی باقی مانده است و کاخ آن در مدان همچنان مرکز نمادین جامعه است.