اروتیک چیربونی‌ها

از مردم در امتداد ساحل شمالی جاوه غربی بپرسید به کجا تعلق دارند، و بسیاری خواهند گفت wong Cerbon، یعنی اهل سیربون، نه جاوه‌ای یا سوندایی. این پاسخ گروه را خلاصه می‌کند. سیربونی‌ها در جایی زندگی می‌کنند که دو قوم بزرگ‌تر جاوه به هم می‌رسند، با مرکزیت شهر بندری سیربون و شهرستان پیرامون آن، و با خویشاوندان نزدیک در ایندرامایوی همسایه. پنج قرن است که آنان این جایگاه میانی را از آن خود کرده‌اند. نام کهن این منطقه، کاروبان، معمولاً به معنای آمیختگی توضیح داده می‌شود.

زبان آنان این را نشان می‌دهد. سیربونی در پایه جاوه‌ای است. هرچه به سوی نواحی داخلی سوندایی‌زبان پیش می‌رویم، واژه‌های سوندایی بیشتری می‌گیرد و صورت‌های کهنی مانند isun به معنای من و sira به معنای تو را نگه می‌دارد که برای کسی از جاوه مرکزی کهنه به نظر می‌رسند. همچنین سطوح ادب مخصوص خود را برای سخن گفتن با بزرگ‌ترها و در موقعیت‌های رسمی دارد. مدت‌هاست درباره اینکه آیا گویشی از جاوه‌ای است یا زبانی جداگانه بحث می‌شود، اما دولت استانی جاوه غربی آن را زبانی منطقه‌ای و مستقل به رسمیت می‌شناسد.

سیربون به عنوان بندری تجاری ثروتمند شد و یکی از جاهایی شد که اسلام در جاوه در آن ریشه دواند. سونان گونونگ جاتی، یکی از والی سونگو، یعنی نُه قدیسی که گسترش دین در این جزیره به آنان نسبت داده می‌شود، در قرن شانزدهم از اینجا حکومت کرد. آرامگاه او در آستانا گونونگ جاتی هنوز جریان ثابتی از زائران را جذب می‌کند. سپس سلطنت میان وارثان رقیب تقسیم شد. کاخ‌های کاسپوهان و کانومان هنوز پابرجا هستند و سلطان‌هایشان امروز آیین‌ها را زنده نگه می‌دارند، نه اینکه حکومت کنند. اسلام اینجا سنی و سنت‌گراست و بر پایه مدرسه‌های شبانه‌روزی روستایی پسانترن، زیارت گور قدیسان و موسم زادروز پیامبر استوار است، زمانی که جمعیت محوطه کاخ را برای آیین موکب پانجانگ جیمات پر می‌کند. روستاهای ماهیگیری نیز جشن نادران را برگزار می‌کنند، سپاس‌گزاری از دریا با نذری که بر قایق‌ها به دریا برده می‌شود.

این درهم‌آمیختگی در هنرها هم دیده می‌شود. باتیک ترسمی به نقش megamendung شهرت دارد، الگویی از ابرهای لایه‌لایه که معمولاً به تأثیر چینی در بندر نسبت داده می‌شود. در Topeng Cirebon، رقص نقاب، یک رقصنده از میان چرخه‌ای از شخصیت‌ها می‌گذرد، از پانجی ظریف تا کلانای سرخ‌چهره و خودنما. در sintren، دختر جوانی بسته می‌شود و زیر قفسی پوشیده پنهان می‌شود، سپس با لباس بیرون می‌آید و در حالت خلسه می‌رقصد. Tarling، که نامش از گیتار و نی سولینگ گرفته شده، موسیقی محبوب خود ساحل است. Nasi jamblang، برنجی که روی برگ ساج سرو می‌شود، خوراک اصلی خیابانی است.