اروتیک چورو

چورو مردمان ارتفاعات هستند که به زبانی از سواحل سخن می‌گویند. آنان در تپه‌ها و دره‌های رودخانه‌ای ارتفاعات مرکزی جنوبی ویتنام زندگی می‌کنند، بیشتر در استان Lam Dong پیرامون Don Duong و Duc Trong. زبان آنان چامیک است، شاخه‌ای از خانواده Austronesian، و آنان را به چام‌های پادشاهی ساحلی کهن چمپا پیوند می‌دهد، نه به بیشتر همسایگان کوهستانی‌شان. سنت چورو و بیشتر مورخان نیاکان آنان را به جوامع چام نسبت می‌دهند که از دشت‌ها به تپه‌ها کوچیده بودند. سرشماری 2019 ویتنام حدود 23,000 چورو را شمرد که یکی از کوچک‌ترین اقوام رسمی کشور است.

این تاریخ در زندگی روزمره دیده می‌شود. Chru، همان‌گونه که این زبان اغلب نوشته می‌شود، با Roglai و Jarai و Rade خویشاوندی نزدیک دارد. کوهوهایی که پیرامون چورو زندگی می‌کنند به زبانی از خانواده‌ای کاملاً متفاوت سخن می‌گویند، و بسیاری از چوروها کوهو و ویتنامی را نیز می‌دانند. بسیاری از اقوام ارتفاعات کشاورزی جابه‌جایی داشتند. چوروها در عوض به کشت برنج آبی شهرت یافتند: جویبارها را سد کردند و در سراسر کف دره کانال کشیدند، شیوه‌هایی که معمولاً به تأثیر چام نسبت داده می‌شود. پیشکش‌ها در منابع آب و مراسم در طول چرخه برنج مدت‌هاست تقویم روستا را تعیین کرده است.

خویشاوندی از راه زنان منتقل می‌شود. بر اساس سنت چورو، تبار از خط مادری پیروی می‌کند، مردی که تازه ازدواج کرده به خانوار همسرش می‌رود، و خانواده عروس گفت‌وگوهای ازدواج را آغاز می‌کند. خانواده‌های گسترده زمانی در خانه‌های بلند چوبی روی ستون‌ها زندگی مشترک داشتند، اما اکنون خانه‌های تک‌خانواری روی زمین هنجار است. زندگی دینی چند لایه دارد. آیینِ قدیمی‌تر yang را گرامی می‌دارد، یعنی ارواح برنج، آب، جنگل و نیاکان را، با شراب برنج و قربانی حیوانی. امروز بسیاری از چوروها پروتستان یا کاتولیک‌اند، پس از آنکه مبلغان در سده بیستم به ارتفاعات رسیدند، و آیین‌های کهن اغلب کنار زندگی کلیسایی ادامه می‌یابد.

سده گذشته برای منطقه سخت بود. نخست توسعه استعماری فرانسه پیرامون Da Lat آمد، سپس سال‌های جنگ. پس از 1975، شمار زیادی از کشاورزان دشتی ویتنامی به Lam Dong کوچیدند و چوروها در دره‌هایی که نسل‌ها کشت کرده بودند به اقلیت بدل شدند. اکنون سبزی و قهوه تجاری بیشتر زمین‌های اطرافشان را فرا گرفته است. زبان هنوز در خانه‌های روستاهای چورو گفت‌وگو می‌شود و موسیقی گونگ، خمره‌های شراب برنج و مراسم برداشت هنوز هنگام گردهم‌آیی جامعه به صحنه می‌آیند.