اروتیک چوکچی‌ها

چوکچی‌ها در دورترین نقطهٔ شمال‌شرقی سیبری زندگی می‌کنند، بر شبه‌جزیره‌ای که به سوی دریای برینگ و روبه‌روی آلاسکا پیش می‌رود. سرزمین توندرای بی‌درخت است که به یخ ساحلی ختم می‌شود، و چوکچی‌ها از نظر تاریخی خود را بر اساس همین جغرافیا تقسیم کرده‌اند: گله‌داران گوزن شمالی در داخل سرزمین که دام‌هایشان را در سراسر آن دنبال می‌کنند، و شکارچیان ساحلی که برای شکار گراز دریایی، فُک و نهنگ کمان‌سر روی یخ دریا کار می‌کنند. این دو گروه به یک زبان سخن می‌گویند و نامی مشترک برای خود دارند، Lygoravetlat، به معنای «مردم واقعی»، اما همواره اقتصادهایی تا حدی جدا از هم داشته‌اند و گوشت و پوست گوزن شمالی را در برابر چربی و پوست جانوران دریایی مبادله می‌کرده‌اند.

زبان آنان، زبان چوکچی، در رأس خانوادهٔ کوچک چوکوتکو-کامچاتکایی قرار دارد، خانواده‌ای که خویشاوند اثبات‌شده‌ای خارج از این منطقه ندارد و جزیره‌ای زبانی است که آن را با زبان کورکی، ایتلمنی و شمار اندکی دیگر در میان می‌گذارد. این زبان در میان زبان‌شناسان به سبب هماهنگی واکه‌ای و ترکیب پیچیدهٔ اسم‌ها شهرت دارد و به‌ویژه به خاطر الگوی تاریخی‌ای که در آن زنان و مردان در گفتار روزمره از همخوان‌های اندکی متفاوت استفاده می‌کردند، مشهور است. چووانی‌ها، گروهی کوچک‌تر که مدت‌ها در کنار رود آنادیر ساکن بوده‌اند، با چوکچی‌ها مرتبط بودند اما تحت تأثیر شدید زبان روسی و یوکاغیری قرار گرفتند؛ امروزه بسیاری از آنان روسی را زبان اول خود می‌دانند و خود را مردمی متمایز می‌شمارند.

چوکچی‌ها از معدود مردم سیبری‌اند که امپراتوری روسیه هرگز به‌طور کامل مطیعشان نکرد. پس از سلسله لشکرکشی‌های ناموفق در قرن هجدهم، سن‌پترزبورگ عملاً دست کشید و به تجارت بسنده کرد. این ادغام دیرهنگام اهمیت دارد، زیرا اقتصاد گله‌داری و زندگی دینی بومی را، یعنی نظامی شامانی که حول ارواح جانوران، آب‌وهوا و مکان سازمان یافته بود، تا دوران شوروی حفظ کرد. ارتدوکس روسی از راه مبلغان و بعدها از طریق مدارس دولتی وارد شد و امروز بیشتر چوکچی‌ها دست‌کم به‌ظاهر ارتدوکس‌اند، اما زندگی عملی همچنان به سوی رسوم کهن گرایش دارد، به‌ویژه در زمینهٔ شکار و چرخهٔ سال گوزن شمالی.

گردآوری اجباری شوروی در قرن بیستم گروه‌های گله‌دار را به مزارع دولتی واداشت و جوامع ساحلی را به روستاهای ثابت راند؛ این کار ریتم مهاجرت فصلی را شکست، بی‌آنکه کاملاً از میان ببرد. فروپاشی این ساختارهای دولتی پس از شوروی دشوار بوده است؛ الکلی‌گری، بیکاری و کاهش جمعیت واقعیت‌هایی تلخ‌اند، اما گله‌داری گوزن شمالی ادامه دارد، شکار جانوران دریایی ادامه دارد، و زبان هنوز در مدارس چوکوتکا تدریس می‌شود، هرچند دیگر زبان غالب نیست.