اروتیک چیکاهامینی‌ها

چیکاهومینی‌ها مردمی آلگونکین‌زبان در تایدواتر ویرجینیا هستند و نام آنان معمولاً به مردم ذرت درشت‌آسیاب‌شده ترجمه می‌شود. این با تصوری که انگلیسی‌ها در سال 1607 از آنان داشتند هم‌خوانی دارد: کشاورزانی در کنار رودخانه‌ای که هنوز نام آنان را دارد، با غله‌ای برای مبادله، در زمانی که جیمزتاون گرسنه بود. آنچه آنان را در میان قبایل ویرجینیا متمایز می‌کند، روحیه سرسختانه استقلال‌طلبی آنان است. در حالی که قدرت عالی زعامت پوهاتان بیشتر دشت ساحلی را در اختیار داشت، چیکاهومینی‌ها خارج از کنترل آن ماندند. امور خود را از طریق شورایی از ریش‌سفیدان و کاهنان اداره می‌کردند، نه از طریق یک حاکم موروثی واحد.

این استقلال، شرایط نخستین توافق آنان با مستعمره را تعیین کرد. در سال 1614 معاهده‌ای امضا کردند که آنان را متحدان انگلیسی‌ها ساخت و متعهد شدند جنگجو و ذرت تأمین کنند، در ازای حفظ رهبران خودشان. این معاهده زمان خرید، نه امنیت. در طول یک قرن بعد، جنگ، واگذاری زمین و فشار مهاجران آنان را از شهرک‌های رودخانه‌ای‌شان دور کرد. تا آغاز سده هجدهم، خانواده‌ها در سرزمین‌های تپه‌ای شهرستان چارلز سیتی امروزی، میان رودخانه‌های چیکاهومینی و جیمز، دوباره گرد آمده بودند. جامعه دومی در شهرستان نیوکنت همسایه بعدها به‌طور مستقل با عنوان Chickahominy Indians Eastern Division سازمان یافت.

اجدادشان به پوهاتان سخن می‌گفتند، زبانی ویرجینیایی از خانواده آلگونکین که خویشاوندانش زمانی سراسر کرانه اقیانوس اطلس را در نوردیده بودند. این زبان مدت‌ها پیش خاموش شد و بیشتر در نام مکان‌ها و فهرست واژگانی که مستعمره‌نشینان نوشتند باقی مانده است. این جامعه نسل‌هاست که انگلیسی سخن می‌گوید. مسیحیت، که عمدتاً باپتیست است، در مرکز زندگی روزمره قرار دارد و کلیساهای این قبیله مدت‌هاست همان‌قدر ستون مدنی آن بوده‌اند که مکان عبادت.

برای چیکاهومینی‌ها، قرن بیستم مبارزه‌ای برای ماندن بر کاغذ بود. قانون یکپارچگی نژادی ویرجینیا در سال 1924 که با شور و شدت توسط ثبت‌کننده ایالتی والتر پلکر اجرا شد، مقامات را واداشت تا مردمان بومی را «رنگین‌پوست» طبقه‌بندی کنند و واژه سرخپوست را از سوابق تولد و ازدواج حذف کنند. خانواده‌های چیکاهومینی با پیوندهای خویشاوندی، کلیسا و دهه‌ها دادخواست، هویت خود را زنده نگه داشتند. ویرجینیا در سال 1983 هر دو قبیله را به رسمیت شناخت. در سال 2018 قانونی از کنگره آمریکا، هر دو قبیله را همراه با چهار قبیله دیگر ویرجینیا به رسمیت فدرال شناخت. امروز سرزمین قبیله‌ای در شهرستان چارلز سیتی میزبان جشنواره و پاوواو سالانه پاییزی است که در آن رقصندگان با لباس‌های آیینی اعضا را از سراسر منطقه و فراتر به خانه بازمی‌گردانند.