اروتیک کاتاوباها

کاتاوبا خود را ایسوا، یعنی «مردم رودخانه»، می‌نامند و رودخانه هنوز محور هویت آنهاست. قلمرو آنها در کنار رودخانه کاتاوبا، درست بیرون شهر راک هیل در ایالت کارولاینای جنوبی، روی نواری باریک از زمین کهن قرار دارد، و گلی که از کرانه‌هایش برداشته می‌شود، سنت سفالگری را تغذیه می‌کند که قبیله آن را قدیمی‌ترین سنت پیوسته در آمریکای شمالی توصیف می‌کند. ظروف کاتاوبا با دست و از حلقه‌های گلی ساخته می‌شوند، نازک تراشیده می‌شوند، با سنگی از رودخانه صیقل داده می‌شوند و بدون لعاب در گودالی باز پخته می‌شوند، به طوری که هر قطعه در هر جایی که شعله به آن رسیده، خال‌خال سیاه، برنزه و نارنجی می‌شود. سفالگرانی مانند جورجیا هریس، که یکی از «پیشکسوتان میراث ملی» است، و سارا آیرز این ظاهر را مشهور کردند و این حرفه هنوز در میان خانواده‌ها منتقل می‌شود. وقتی مردم می‌گویند کاتاوبا، معمولاً نخستین چیزی که منظورشان است همین است.

در قرن هجدهم، کاتاوبا ملت غالب در پیدمونت کارولاینا بودند، کنفدراسیونی که شاخه‌های کوچک‌تری مانند سوجری، واکسا، چرائو، واتری، کنگاری و دیگر مردمان کوچک را هنگامی که بیماری و جنگ جمعیت‌شان را کاهش می‌داد، در خود جذب کرد. آنها مستعمره‌نشینان بریتانیایی را به متحد برگزیدند، برای نسل‌ها با چروکی‌ها در آن سوی کوه‌ها جنگیدند و در انقلاب با میهن‌پرستان همراه شدند، که حسن نیتی برایشان به ارمغان آورد که هرگز به زمین تبدیل نشد. آبله در سال 1738 و بار دیگر در سال 1759 جمعیت آنها را به چند صد نفر کاهش داد. پیمانی در سال 1763 محمیه‌ای به مساحت پانزده مایل مربع را تضمین کرد؛ پیمان 1840 «نیشن فورد» که با کارولاینای جنوبی امضا شد و هرگز از سوی کنگره تصویب نشد، تقریباً تمام آن را گرفت. این نقص پایه ادعای زمینی شد که قبیله دهه‌ها دنبالش کرد، و توافق 1993 به رسمیت شناختن فدرال را بازگرداند که واشنگتن در اوایل دهه 1960 لغوش کرده بود. کینگ هاگلر، رئیسی که در دهه 1750 با مستعمرات طرف شد، هنوز چهره‌ای است که قبیله بیش از همه خود را با او یکی می‌داند.

دو چیز درباره کاتاوبای امروزی غریبه‌ها را شگفت‌زده می‌کند. زبانشان سیوآنی است و با لاکوتا و داکوتا خویشاوند است، اما آنقدر از بقیه این خانواده دور است که زبان‌شناسان شاخه‌ای مستقل به نام شاخه کاتاوبانی برای آن قائل‌اند؛ آخرین گویشوران روان در میانه قرن بیستم درگذشتند و گروه کوچکی در حال بازسازی آن از روی ضبط‌ها و فهرست واژگان است. و بیشتر کاتاوبا پیرو کلیسای عیسی مسیح قدیسان روزهای آخر (LDS) هستند. مبلغان مورمون در سال 1883 به محمیه رسیدند و در عرض یک نسل قبیله تقریباً به‌طور کامل گرویده شد، و این محمیه را به یکی از معدود ملت‌های بومی تبدیل کرد که در آن کلیسای LDS دین اکثریت است و شعبه‌ای از این کلیسا بیش از یک قرن بخشی از زندگی محمیه بوده است. حدود سه هزار عضو ثبت‌شده عمدتاً در شهرستان یورک و اطراف آن زندگی می‌کنند و هر نوامبر برای برگزاری «یپ یه ایسوا»، روز کاتاوبا، گرد هم می‌آیند؛ روزی که طبل، رقص و میزهای سفال هویت کهن را در معرض دید عموم قرار می‌دهند.