اروتیک بونگکو

بونگکوها یا تو بونگکو مردمی هستند که نامشان در تمام سواحل جنوب‌شرقی سولاوسی مرکزی، اندونزی، دیده می‌شود: شهر Bungku مرکز شهرستان Morowali است و مجموعه‌ای از بخش‌ها با نام‌هایی چون Bungku Tengah، Bungku Selatan، Bungku Barat و غیره وجود دارد. سرزمین مادری آنان نوار ساحلی کم‌ارتفاعی رو به خلیج Tolo است، ترکیبی از حرا، نیزارهای ساگو، باغ‌های نارگیل و دهانه‌های رودخانه‌ها که از پشت به تپه‌های جنگلی شیب‌دار محدود می‌شود، و جزایر Menui در دوردست ساحل قرار دارند. ساگو و ماهی در گذشته غذای اصلی بودند و در بسیاری از روستاها هنوز هستند. بونگکوها سده‌ها است که مسلمان‌اند. اسلام از طریق سلطنت Ternate به آنان رسید که سلطانانش حاکم بونگکو را از تابعان خود می‌شمردند، و با نام قدیمی‌تر Tobungku در اسناد Ternate و اروپایی به عنوان منبع آهن ظاهر می‌شوند. خاک لاتریتی سرزمین بونگکو و Mori به‌طور غیرعادی غنی از فلز است و آهنگران Tobungku سنگ معدن محلی را به تیغه‌هایی تبدیل می‌کردند که در سراسر شرق اندونزی مبادله می‌شد. همین زمین اکنون مرکز صنعت نیکل اندونزی است: از دهه 2010 به بعد، پارک صنعتی Indonesia Morowali در Bahodopi، در ساحل بونگکو، به یکی از بزرگ‌ترین مجتمع‌های ذوب نیکل جهان تبدیل شده و ده‌ها هزار کارگر مهاجر را به خود جذب کرده و سرزمین مادری را با سرعتی بی‌سابقه از زمان ورود هلندی‌ها دگرگون ساخته است.

زبان بونگکو به شاخه Bungku-Tolaki از زبان‌های سلبیک تعلق دارد، گروهی از زبان‌های اوسترونزی که بیشتر مناطق مرکزی و جنوب‌شرقی سولاوسی را دربر می‌گیرد. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن زبان Mori است که همسایگان کوهستانی غربی به آن سخن می‌گویند، زبان Tolaki در جنوب، و زبان‌های جزیره‌ای Wawonii و Kulisusu. این زبان چند گونه منطقه‌ای دارد: بونگکوی ساحلی اصیل، Torete در امتداد ساحل Morowali، Tulambatu در شمال، Routa در جنوب داخلی که اکنون در استان سولاوسی جنوب‌شرقی قرار دارد، و گفتار مردم جزایر Menui. زبان اندونزیایی زبان مدرسه، بازار و معدن است و بونگکوهای جوان‌تر بدون اندیشه زیاد میان این دو جابه‌جا می‌شوند. پادشاهی کهن بونگکو تحت حکومت هلند به‌عنوان دولتی خودگردان باقی ماند و پس از استقلال در جمهوری ادغام شد، اما هنوز به بونگکوها این احساس را می‌دهد که مردمی با دربار، تاریخ و ساحل مختص به خود هستند و نه صرفاً یک گروه کوچک دیگر در جزیره‌ای بزرگ. قانون عرفی، adat، در کنار قوانین اسلامی و ملی در ازدواج و حل اختلافات نقش دارد، و مسجد، باغ ساگو و قایق نقاط ثابت زندگی روستایی باقی مانده‌اند.