اروتیک بولوم

بولوم که بولوم هم نوشته می‌شود، مردمی بودند که ملوانان پرتغالی در سده پانزدهم در ساحل سیرالئون یافتند. به معنای واقعی، آنان هنوز کهن‌ترین ساکنان آن کرانه‌اند. از آن زمان تاریخشان بیشتر دربارهٔ مردمان دیگری بوده که پیرامونشان جای گرفتند. امروز این نام دو جمعیت را در بر می‌گیرد که اکنون سرزمین مردمان دیگر آنها را از هم جدا کرده است. بولوم‌های شمالی آن‌سوی خلیج، روبه‌روی فری‌تاون زندگی می‌کنند، در بخشی از ساحل که هنوز ساحل بولوم نامیده می‌شود، و تا ساحل گینه به سوی بالا. شربرو در جنوب زندگی می‌کنند، پیرامون جزیرهٔ شربرو، جزایر لاک‌پشت و خورهای نزدیک بونته. بسیاری از شربرو نخست نام خودشان را به کار می‌برند، اما زبان‌ها نشان می‌دهند که خویشاوند یکدیگرند.

زبان‌های آنان، بولوم‌سو در شمال و شربرو در جنوب، به شاخهٔ مل از زبان‌های آتلانتیک تعلق دارند. کیسی که در درون‌بوم گفتار دارد، خویشاوند نزدیک آنهاست و تمنه خویشاوند دورتری است. هر دو زبان گویندگان خود را از دست می‌دهند. در ساحل شمالی، تمنه و سوسو طی نسل‌ها گویندگان بولوم‌سو را به سوی خود کشیده‌اند و اکنون این زبان به روستاییان مسن‌تر وابسته شده است. در جنوب، بیشتر شربرو به زبان مندی هم سخن می‌گویند، زبانی که در دو سدهٔ گذشته به سوی دریا پیش رفته و مناطق زعامتی کامل را به مندی‌زبان بدل کرده است.

این ساحل ضربه‌های سختی خورده است. در سدهٔ شانزدهم، مهاجمانی با زبان ماندی که مانه نامیده می‌شدند از درون سرزمین فرود آمدند و سلسله‌های حاکم تازه‌ای بر مردمان ساحلی ساپی برقرار کردند، از جمله بولوم‌ها. پیش از آن آشوب، کنده‌کاران ساپی برای بازرگانان پرتغالی نمک‌دان‌ها، قاشق‌ها و شاخ‌هایی عاجی با جزئیات دقیق می‌ساختند که امروز در موزه‌های اروپایی جای دارند. سپس تجارت بردهٔ آتلانتیک آمد، با قلعه‌های اروپایی در جزیرهٔ بانس و در مصب شربرو. این تجارت خانواده‌های بازرگانی مانند کاکرز و تاکرز را نیز پدید آورد. بنیان‌گذاران انگلیسی آنها با خاندان‌های حاکم شربرو پیوند زناشویی بستند و تبارهایی که پدید آوردند در دوران استعمار همچنان قدرتمند ماندند.

زندگی روزمره در این ساحل بر ماهی‌گیری، ماهی دودی و برنجی می‌گردد که در باتلاق‌های مانگرو کشت می‌شود. دین لایه‌لایه است. اسلام در شمال نیرومند است و مسیحیت در جنوب ریشه‌های عمیقی دارد، جایی که مبلغان زود رسیدند. هر دو در کنار انجمن‌های آیینی، پورو برای مردان و ساندی برای زنان، وجود دارند که هنوز معنای بالغ بودن، کسی که اقتدار محلی را در دست دارد و آنچه رفتار شایسته شمرده می‌شود را شکل می‌دهند. کلاه‌خودهای چوبی سیاه ساندی از شناخته‌شده‌ترین هنرهای منطقه‌اند. برخلاف عادت در آفریقا، زنان آنها را بر سر می‌گذارند و با آنها می‌رقصند، سنتی که شربرو با مندی در آن شریک‌اند.