اروتیک بلانگ‌ها

بلانگ‌ها مردمی چایکار هستند و این ادعایی تبلیغاتی نیست. روستاهای آنان در کوهستان‌های جنوب استان یوننان قرار دارد، بالای دره رود میکونگ در شوآنگبانا و پراکنده تا شمال در پوئر و لینگ‌کانگ. دامنه‌های اطرافشان باغ‌های چای چنان کهنی دارند که گیاهانشان به‌جای ساقه، تنه دارند. ناحیه بولانگ در شهرستان منگهای یکی از مناطق سرچشمه چای پوئر است و خانواده‌های بلانگ قرن‌هاست در آن باغ‌ها کار می‌کنند، و برخی روستاهایشان بنا به تاریخ‌هایی که با خط دای ثبت شده، بیش از هزار سال پیش بنیان گذاشته شده‌اند. آنان همچنین با چای کاری می‌کنند که اغلب نوشندگان هرگز با آن روبه‌رو نمی‌شوند: برگ‌ها را در لوله‌های بامبو فشرده، دفن می‌کنند و اجازه می‌دهند تخمیر شوند و به خمیری ترش تبدیل شوند که خورده می‌شود نه دم کرده.

از نظر زبانی آنان در همسایگی خود بیگانه‌اند. زبان بلانگ به شاخه پالاونیکی خانواده استرواسیاتیک تعلق دارد، و همین باعث می‌شود نزدیک‌ترین خویشاوندانشان وا و دِانگ باشند و فاصله‌ای واقعی با دای‌های تای‌زبان در دره‌های پایین داشته باشند. هر سه معمولاً به پو بازمی‌گردند، جمعیت استرواسیاتیکی که پیش از مهاجرت‌های تای و هان بخش بزرگی از جنوب غربی چین را در اختیار داشت و آن را دگرگون کرد. این زبان خط ویژه‌ای ندارد، بنابراین بلانگ‌های باسواد از نظر تاریخی به خط دای می‌خواندند و می‌نوشتند، خطی که در صومعه روستا آموخته می‌شد.

آن صومعه نیمه دیگر تصویر است. در شوآنگبانا، بلانگ‌ها از همسایگان دای خود آیین بودایی تروادا را گرفتند، همراه با تقویم، خلوت‌نشینی‌ای که فصل بارانی را آغاز و پایان می‌دهد، و رسم فرستادن پسران برای نوآموز راهب شدن در بخشی از کودکی‌شان. در شمال‌تر، لایه بودایی کم‌رنگ می‌شود و آیین‌های کهن‌تر غلبه دارند: ارواح نگهبان روستا، نیای بنیان‌گذار، و دروازه‌ای که آغاز حفاظت روستا را نشان می‌دهد. هیچ‌کدام دیگری را کنار نزده‌اند و خانواده‌ها هر دو را نگه می‌دارند.

بزرگ‌ترها، به‌ویژه زنان، با دندان‌های سیاه‌شده شناخته می‌شوند که سال‌ها با دود و برگ تنبول لایه‌لایه شده‌اند، و این را نشانه بلوغ و زیبایی می‌دانند، نه بی‌توجهی. خواستگاری با دیدارهای شبانه انجام می‌شد و از شوهر تازه انتظار می‌رفت چند سال در خانواده همسرش زندگی و کار کند، پیش از آنکه او را به خانه خودش ببرد. حدود 120,000 نفر در چین خود را بلانگ می‌نامند، زیر نامی که چند جامعه با خودنامگذاری‌های ویژه را در بر می‌گیرد، به‌علاوه خویشاوندانشان در آن سوی مرز برمه که در مقوله‌های ملی کاملاً متفاوتی جای داده شدند.