اروتیک بئوتوک‌ها

بوتوک‌ها مردم بومی جزیره‌ی نیوفاوندلند بودند، هنگامی که اروپایی‌ها رسیدند، و امروز دیگر نیستند: آخرین بوتوکی که شناخته شده، زنی به نام شاناودیت، در سال ۱۸۲۹ در سنت جانز بر اثر سل درگذشت و امروز هیچ جامعه‌ای این نام را با خود ندارد. آنچه آنان را از همه‌ی همسایگانشان متمایز می‌کرد، اُخرای سرخ بود. آن را می‌ساییدند، با چربی مخلوط می‌کردند و بر پوست، مو، روپوش‌های پوست گوزن شمالی، قایق‌ها، سلاح‌ها و بدن مردگانشان می‌مالیدند. ماهیگیران انگلیسی آنان را «سرخپوستان» می‌نامیدند، و این برچسب که بعدها بر بومیان سراسر قاره اطلاق شد، شاید از همین جزیره آغاز شده باشد.

سال آنان بر دو ریتم می‌گذشت. تابستان‌ها را در ساحل صرف شکار فُک بندری، ماهی سالمون، پرندگان دریایی و تخم‌هایشان می‌کردند و با قایق‌هایی از پوست درخت جابه‌جا می‌شدند که در آمریکای شمالی همتا نداشتند: کف تیزی همچون حرف V، دو انتهای بلند و نوک‌تیز، و لبه‌هایی که در وسط به برآمدگی بالا می‌رفت، و با سنگ‌هایی که تعادل آن را نگه می‌داشت تا راست بماند. در پاییز در امتداد رودخانه‌ی اکسپلویتس به سوی دریاچه‌ی سرخپوستان به درون سرزمین کوچ می‌کردند، جایی که دیواره‌هایی از درختان قطع‌شده تا مسافت‌های دور امتداد داشت و گوزن‌های شمالی در حال مهاجرت را به سوی شکارچیانی هدایت می‌کرد که کنار آب منتظر بودند. زمستان را در مامتیک‌ها می‌گذراندند، خانه‌های مخروطی با کف فرورفته و خواب‌گاه‌های کنده‌شده در اطراف آتش‌دانی مرکزی، کنار انبارهای گوشت یخ‌زده. زبانشان امروز در چند صد واژه باقی مانده که از سه اسیر نوشته شده است. شاید خویشاوند دوری از زبان‌های آلگونکی باشد. بیشتر زبان‌شناسان آن را طبقه‌بندی‌نشده رها می‌کنند.

بوتوک‌ها کاری کردند که تقریباً هیچ مردم دیگری در قاره‌ی آمریکا از عهده‌اش برنیامد: تجارت را نپذیرفتند. به‌جای آنکه پوست را با آهن مبادله کنند، منتظر می‌ماندند تا گروه‌های فصلی ماهیگیری به خانه بازگردند، آن‌گاه میخ، قلاب و پارچه‌ی بادبان را از ایستگاه‌های خالی برمی‌داشتند. ماهیگیران این را دزدی تلقی کردند و با تفنگ پاسخ دادند. از ساحل رانده شدند و میان مهاجران انگلیسی در شمال‌شرقی و میکماق‌ها در جنوب محصور شدند، دریایی را که روزی‌شان می‌داد از دست دادند و سل بقیه‌ی کار را تمام کرد. در سال ۱۸۱۹ مهاجران در دریاچه‌ی سرخپوستان دماسدوئیت را اسیر کردند و شوهرش نونوساباسوت را کشتند. او همان سال درگذشت. برادرزاده‌ی او شاناودیت که در سال ۱۸۲۳ اسیر شد، سال‌های پایانی عمرش را صرف کشیدن نقشه و صحنه‌هایی از زندگی بوتوک‌ها برای کاشف ویلیام کورمک کرد، و همین طرح‌ها بیشترین چیزی است که از آنان می‌دانیم. جمجمه‌های دماسدوئیت و نونوساباسوت که در دهه‌ی ۱۸۲۰ به ادینبرو برده شده بودند، در سال ۲۰۲۰ به نیوفاوندلند بازگشتند. برخی خانواده‌های میکماق نیوفاوندلند معتقدند که نسب آنان به بوتوک‌ها می‌رسد و این پرسش همچنان بی‌پاسخ مانده است.