اروتیک توکودکا

توکودکا نام خود را از چیزی گرفتند که شکار می‌کردند. در زبان شوشونی این واژه به معنای «خوردکنندگان گوسفند» است، و میش‌کوهی شاخ‌بزرگ کوه‌های راکی شمالی تقریباً همه چیز شیوه زندگی این گروه از شوشون‌های کوهستان را شکل داد. خویشاوندان آنها در دشت‌ها زندگی خود را حول اسب و گاومیش ساخته بودند، اما توکودکا در بلندی‌ها ماندند. آنها در پشته‌ها و دشت‌های میان‌کوهی آنچه اکنون پارک ملی یلواستون نامیده می‌شود، در رشته‌کوه‌های آبساروکا و ویند ریور در ایالت وایومینگ، و در کوه‌های مرکز ایداهو و جنوب غربی مونتانا کار می‌کردند. بسیاری از خانواده‌ها به‌جای اسب، سگ نگه می‌داشتند و از آنها برای حمل اردوگاه‌هایشان میان مراتع فصلی شکار استفاده می‌کردند.

آنها به زبان شوشونی سخن می‌گفتند، زبانی از شاخه نیومی خانواده اوتو-آزتکی. جوامع شوشون در سراسر حوضه بزرگ و در سرزمین رودخانه اسنیک این زبان را دارند و از نظر خویشاوندی زبانی نزدیک به کومانچ است. نام گروه‌های شوشون نام غذا بود، نه مرزهای ثابت قبیله‌ای. خانواده‌ای که به سوی رودخانه‌ها کوچ می‌کرد و از ماهی زندگی می‌کرد می‌توانست به «خوردکنندگان سالمون» معروف شود، و خانواده‌ای که شکار گاومیش سوارکاری را پیشه کرده بود می‌توانست به «خوردکنندگان گاومیش» معروف شود. توکودکا کمتر قبیله‌ای بسته بودند و بیشتر شیوه‌ای برای امرار معاش در کوهستان بودند.

این زندگی مهارت واقعی می‌خواست. شکارچیان برای هدایت میش‌کوهی‌ها به سوی تله‌ها، قفس‌های چوبی شکار و حصارهای راهنما می‌ساختند و بقایای برخی از آنها هنوز در بلندی‌ها برپاست. برای ساختن کمان‌هایشان، شاخ قوچ را با گرما نرم می‌کردند، شکل می‌دادند و با پی آن را تقویت می‌کردند. مردم سراسر منطقه برای این کمان‌ها ارزش زیادی قائل بودند و یک کمان را می‌شد در ازای اسب مبادله کرد. پوست‌های دباغی‌شده گوسفند و گوزن آنها بیگانگان را تحت تأثیر قرار می‌داد. یک پوست‌فروش که در 1830s به اردوگاهی توکودکا در دره لامار رسید، مردم آنجا را خوش‌پوش و خشنود توصیف کرد. زندگی مذهبی حول پوها می‌چرخید، همان نیروی معنوی که مردم شوشون از راه رؤیا و اعتکاف تنها به دنبالش بودند. پژوهشگران نقش‌های شبح‌مانندی را که بر سنگ‌های دینوودی در حوضه ویند ریور کنده‌کاری شده‌اند، با باورهای شوشون‌های کوهستان مرتبط دانسته‌اند.

قرن نوزدهم به زندگی در کوهستان پایان داد. مقامات اولیه یلواستون، خوردکنندگان گوسفند را بقایایی ترسو و فقیر توصیف کردند. برای دهه‌ها، پارک به بازدیدکنندگان می‌گفت که مردم بومی از منطقه گیزرها دوری می‌کردند، داستانی که مورخان و باستان‌شناسان بعدها ردش کردند. در ایداهو، لشکرکشی ارتش در 1879 یک گروه کوچک را در کوه‌های رودخانه سالمون تعقیب کرد، به دلیل قتل‌هایی که شاید کار آنها نبود. تا 1880s بیشتر توکودکا به سوی مناطق رزرو رفته بودند، عمدتاً ویند ریور در وایومینگ و فورت هال و لمهی در ایداهو. امروز نوادگان آنها در میان شوشون شرقی و شوشون-بنوک ثبت می‌شوند و برخی خانواده‌ها هنوز تبار خود را به خوردکنندگان گوسفند می‌رسانند.