اروتیک توگن

توگن بودن یعنی تعلق داشتن به بخشی مشخص از دره ریفت: تپه‌های توگن در شهرستان بارینگوی کنیا، و سرزمین خشکی که در دو سوی آن‌ها شیب می‌گیرد و پایین می‌رود. این تپه‌ها از شمال به جنوب کشیده شده‌اند، یک بلوک گسلی بلند که میان دره عمیق کریو در غرب و حوضه داغ اطراف دریاچه‌های بارینگو و بوگوریا در شرق قرار گرفته است. خانواده‌ها در دامنه‌های خنک‌تر دیرزمانی است که ارزن و سورگوم می‌کارند و اکنون ذرت نیز، در حالی که خانوارهای دشت‌های پست در سرزمینی که باران آن قابل اتکا نیست، بیشتر به بز و گاو وابسته‌اند. عسل این دو منطقه را به هم پیوند می‌دهد. کندوهای ساخته‌شده از تنه درخت که بر درختان آکاسیا آویخته شده‌اند منظره‌ای رایج است و عسل مدت‌هاست که به عنوان غذا، هدیه و کالای تجاری به کار می‌رفته است. شیر تخمیرشده در ظرف‌های کدویی که درونشان با زغال پوشانده شده، یعنی مورسیک که در سراسر جهان کالنجین شناخته می‌شود، هنوز نشانه مهمان‌نوازی است.

توگن‌ها یکی از مردمانی هستند که زیر نام کالنجین گرد هم آمده‌اند و زبانشان به‌روشنی در این خوشه نیلی جنوبی جای دارد. گویشور توگنی می‌تواند کیئیو، مارکوئت یا ناندی را بدون دشواری زیاد بفهمد. این نام مشترک که تقریباً به معنای به تو می‌گویم است، تنها از اواسط قرن بیستم رواج یافت. پیش از آن هویت از طریق طایفه، بخش و قلمرو تعریف می‌شد. توگن‌ها بخش‌هایی مانند آرور و سامور را برمی‌شمارند و لمبوس‌ها و اندوروئیس‌های دریاچه بوگوریا اغلب توگن یا متحدان نزدیک آن‌ها به شمار می‌آیند. آیین تشرف جوانان را وارد دسته‌های سنی نام‌گذاری‌شده‌ای می‌کند که در طول نسل‌ها می‌چرخند، نظامی که با دیگر کالنجین‌ها مشترک است. نام‌های شخصی از الگوی آشنا پیروی می‌کنند: کیپ- برای پسران و چه- یا جپ- برای دختران، که اغلب با شرایط تولد پیوند دارد، و آراپ به معنای «پسرِ» است. امروز بیشتر توگن‌ها مسیحی‌اند، اما باورهای کهن درباره موجودی برتر که با خورشید پیوند دارد و درباره وزن برکت بزرگان، از میان نرفته‌اند.

توجه بیرونی به شیوه‌هایی به توگن‌ها رسیده که خودشان برنگزیده بودند. دانیل آراپ موی، توگنی‌ای از بارینگو، از 1978 تا 2002 بر کنیا حکومت کرد. ریاست‌جمهوری طولانی او مدرسه، جاده و وزن سیاسی را به منطقه‌ای آورد که مدیران استعماری آن را ناحیه‌ای حاشیه‌ای و عقب‌مانده می‌دانستند، همراه با مناقشات پایدار درباره حامی‌پروری. همچنین معلوم شد که این تپه‌ها برخی از کهن‌ترین فسیل‌های شناخته‌شده انسان‌تباران را در خود دارند: Orrorin tugenensis با قدمتی حدود شش میلیون سال، به نام این تپه‌ها نام‌گذاری شده است. در سطحی محلی‌تر، خانواده‌های اندوروئیس هنگامی که دریاچه بوگوریا در دهه 1970 به ذخیره‌گاه حیات وحش تبدیل شد، از زمین‌هایشان رانده شدند و این ماجرا به تصمیمی تاریخی درباره حقوق زمین مردمان بومی از سوی کمیسیون آفریقایی حقوق بشر و خلق‌ها انجامید.