اروتیک مورو

مورو‌ها نخست با زبانشان متمایز می‌شوند. این زبان از زبان‌های سودانی میانی است و به همین دلیل در غرب استوایی زبانی ناهمسان به شمار می‌رود. دینکاها که در شمال زندگی می‌کنند به زبانی نیلی سخن می‌گویند و آزاندی‌ها که در غرب‌اند به زبانی اوبانگی. نزدیک‌ترین خویشاوندان زبان مورو در جنوب‌تر قرار دارند: Ma'di، Lugbara، Logo و Avokaya، که همگی در همان شاخهٔ Moru-Madi جای می‌گیرند و این شاخه تا اوگاندا و کنگو امتداد دارد. زادگاه مورو ساوانای جنگلی اطراف Mundri و Lui است، نزدیک رود Yei. بیشتر خانواده‌های آنجا هنوز کشاورزی می‌کنند و ذرت دانه‌ریز (سورگوم)، کاساوا و بادام زمینی را در زمین‌هایی می‌کارند که با دست پاک و دوباره کاشته می‌شوند.

هویت مورو لایه‌لایه است. هر فرد مورو است و سپس به بخشی مانند Miza، Kediro، Agi، Andri یا Lakamadi تعلق دارد. هر بخش گویش و سرزمین اصلی خود را دارد و تیره‌ها زیر بخش‌ها قرار می‌گیرند. مورو هرگز پادشاهی یا فرمانروای واحد نداشت. اقتدار محلی ماند، در دست رؤسا و ریش‌سفیدان تیره‌ها. در سده نوزدهم، غارتگران تجارت شمالی عاج و برده به منطقه رسیدند و مورو با حفاظتی اندک، به‌عنوان قومی کوچک، وارد سدهٔ بیستم شد.

مبلّغان مسیحی بیش از هر چیز دیگری اوضاع را دگرگون کردند. در سال ۱۹۲۰ Kenneth Fraser، پزشک اسکاتلندی وابسته به Church Missionary Society، در Lui یک مأموریت تبلیغی و بیمارستان دایر کرد. کلیسای انگلیکن که از آن رشد کرد هنوز زندگی روزمره را شکل می‌دهد و امروز بیشتر مورو‌ها به کلیسای اسقفی تعلق دارند. مبلّغان زبان را به نوشتار درآوردند، به‌طوری که دعاها، سرودها و متون مقدس به زبان مورو بخشی از یکشنبه‌های عادی شد. Mundri به محل دانشکده‌ای الهیاتی بدل شد که روحانیان را برای بخش بزرگی از جنوب آموزش داد. مدرسه و درمانگاه پس از آن آمد و کار کلیسایی، تدریس و پرستاری به حرفه‌هایی آشنا در خانواده‌های مورو تبدیل شد. آیین‌های کهن پیوسته با تیره و زمین هنوز از میان نرفته‌اند، اما اکنون در کنار کلیسا آرام گرفته‌اند، نه در برابر آن.

این موضوع مورو را از جنگ مصون نکرد. هر دو جنگ داخلی طولانی سودان به استوایی رسید و خانواده‌ها را در اطراف Mundri و Lui ریشه‌کن کرد. جنگ پس از استقلال سودان جنوبی دوباره روستاها را خالی کرد و مردم را به بیشه، به جوبا یا آن‌سوی مرز به اوگاندا راند. بازگشت به خانه یعنی پاک‌سازی زمین‌ها، تعمیر کلیساها و بازگشایی مدارس، و اغلب بیش از یک بار. در خانوارهای مورو معمولی، مردم در خانه به زبان مورو، در بازار به عربی جوبایی و در مدرسه به انگلیسی سخن می‌گویند. سه زبان برای سه موقعیت، تصویری منصفانه از سودان جنوبی امروز است.