اروتیک تلینگیت

تلینگیت‌ها خود را Lingít می‌نامند، یعنی «مردم جزر و مد»، و این نام جایگاهشان را نشان می‌دهد: روی جزیره‌ها و سواحل آبراهه‌ها در دستهٔ جنوبی الاسکا، جایی که جنگل بارانی مستقیماً به آب شور می‌ریزد و دریا بیشتر تغذیه را بر عهده دارد. قلمروشان از خلیج یاکوتات به سمت جنوب و از راه مجمع‌الجزایر الکساندر تا لبهٔ سرزمین‌های هایدا و تسیمشیان کشیده می‌شود، و جمعیت کوچک‌تری از تلینگیت‌های درونی در آن سوی کوه‌های ساحلی، در اطراف تسلین و آتلین در یوکان و شمال کلمبیای بریتانیا زندگی می‌کنند. زبان تلینگیت به خانوادهٔ Na-Dene تعلق دارد، خویشاوندی دور با زبان‌های آتاباسکای درونی، و هیچ شباهتی به آن‌ها ندارد: زبانی آهنگین، سرشار از همخوان‌های خروجی و لهوی، که اکنون گروهی کوچک و سالخورده از گویشوران بومی و جمعی مصمم از زبان‌آموزان بزرگسال آن را حفظ کرده‌اند.

آنچه یک تلینگیت را تلینگیت می‌کند، تبار عشیره‌ای است. جامعه مادرتبار است و به دو نیمه، کلاغ و عقاب (که در برخی جوامع گرگ نامیده می‌شود)، تقسیم می‌شود، و فرد تا پایان عمر به عشیرهٔ مادرش تعلق دارد. هر عشیره نشان‌ها، نام‌ها، سرودها و داستان‌هایی دارد که روی هم at.óow نامیده می‌شوند، و استفاده از نشان عشیرهٔ دیگر بدون اجازه همچنان امری جدی است. به‌طور سنتی فرد با نیمهٔ مقابل ازدواج می‌کرد، و نیمهٔ مقابل مردگان او را دفن می‌کرد: در مراسم یادبود koo.éex' یا پوتلاچ، عشیرهٔ میزبان به طرف دیگر غذا می‌دهد و بابت کار غم‌گساری‌ای که انجام داده به آن‌ها پاداش می‌پردازد. این تقابل، موتور کل این نظام است و هنوز در تالارهای اجتماعات در جونو و هونا جریان دارد. ردای‌های چیلکات و رِیون‌استیل که از پشم بز کوهی و پوست درخت سدر بافته می‌شوند، و حکاکی خطی بر ستون‌ها، کلاه‌ها و صندوقچه‌های چوبی خم‌شده، نمود دیدنی این مالکیت‌اند، نه تزیین صرف.

سابقهٔ تاریخی، ایستادگی است. جنگجویانی با زره‌های چوبی تخته‌ای در سیتکا در سال‌های ۱۸۰۲ و ۱۸۰۴ با نیروهای روسی جنگیدند و عقب‌نشینی عشیرهٔ Kiks.ádi از دژ هنوز گرامی داشته می‌شود. پس از فروش الاسکا در سال ۱۸۶۷، نیروی دریایی ایالات متحده در سال ۱۸۸۲ روستای انگون را گلوله‌باران کرد، کاری که نیروی دریایی تنها در سال ۲۰۲۴ رسماً از آن عذرخواهی کرد. از دل این رویدادها سازمان‌یابی بیرون آمد: برادری بومی الاسکا که در سال ۱۹۱۲ در سیتکا بنیان گذاشته شد، یکی از نخستین نهادهای حقوق مدنی بومیان در ایالات متحده بود، و شهادت فعال تلینگیت، الیزابت پراتروویچ، به تصویب قانون ضد تبعیض الاسکا در سال ۱۹۴۵ انجامید، تقریباً دو دهه پیش از قانون فدرال. دین نیز همین الگوی گزینش انتخابی را دنبال کرد. بسیاری از تلینگیت‌ها در اواخر قرن نوزدهم به ارتدوکس روسی گرویدند، تا حدی به این دلیل که کلیسای ارتدوکس زبان را تحمل می‌کرد در حالی که مأموریت‌های پرزبیتری چنین نمی‌کردند، و هر دو کلیسا هنوز در سیتکا و هونا برپا هستند. روغن اولاکون، تخم شاه‌ماهی روی شاخه‌های شوکران کوهی و ماهی سالمون خشک‌شده بر سفره نشان می‌دهد کدام دنیا زودتر آمد.