اروتیک سان آرک

سنس آرک یکی از هفت دستهٔ لاکوتا است، و تنها دسته‌ای که بیشتر خوانندگان با یک عبارت فرانسوی آن را می‌شناسند. نام خودشان Itazipco است، که به شکل Itazipcola هم نوشته می‌شود و به معنای «بی‌کمان» است. بازرگانان در بالادست رودخانهٔ میسوری این نام را کلمه به کلمه ترجمه کردند، و این ترجمه در چاپ‌ها بیش از اصل نام ماند. روایت‌ها دربارهٔ منشأ این نام متفاوت‌اند، و کسی نباید وانمود کند که چنین نیست. سرزمین آنان دشت‌های شمالی میان رودخانهٔ میسوری و تپه‌های بلک هیلز است، در امتداد رودهای گرند، موروو و شاین، در آنچه امروز ایالت ساوت داکوتا نامیده می‌شود. آنان به زبان لاکوتا سخن می‌گویند، گویش غربی زبان سیوکس و بخشی از خانوادهٔ زبان‌های سیوانی، که آن‌قدر به گویش‌های داکوتا نزدیک است که گویندگان یکدیگر را بفهمند، و آن‌قدر متفاوت است که همه متوجهش شوند. عضویت در دسته میان لاکوتا هرگز امری اداری نبود. از راه خانواده‌ها، حلقه‌های اردوگاه و تیوسپای جریان داشت، یعنی گروه خویشاوندی گسترده‌ای که تعیین می‌کرد چه کسی با چه کسی اردو بزند، و هنوز هم خانواده‌ها را صادقانه‌تر از فهرست‌های ثبت‌نام دنبال می‌کند.

اسب‌ها در قرن هجدهم رسیدند و مردمی را که پیش‌تر از جنگل‌ها به سوی غرب کوچ می‌کردند، به شکارچیان گاومیش با برد بلند بدل کردند. سنس آرک طرف معاهدات فورت لارامی در سال‌های ۱۸۵۱ و ۱۸۶۸ بودند و در سال ۱۸۷۶ در اردوگاه کنار رود لیتل بیگ‌هورن حضور داشتند، در حالی که معاهدات پیش‌تر شکست خورده بودند. عقاب خال‌دار گروه مقاومت دسته را رهبری می‌کرد و از آخرین کسانی بود که تسلیم شد. پس از آن بیشتر خانواده‌های سنس آرک به آژانس رودخانهٔ شاین سپرده شدند، و هنوز همان‌جا هستند: قبیلهٔ سیوکس رودخانهٔ شاین از چهار دسته ساخته شده است، مینیکونجو، سنس آرک، تو کتلز و سیهاسپا، که در یک دولت مشترک‌اند. ممنوعیت فدرال رقص خورشید در سال ۱۸۸۳ این آیین را از دید پنهان کرد، نه از عمل؛ سال‌ها بی‌سروصدا نگه داشته شد و تا سال ۱۹۷۸ در قانون به‌روشنی حمایت نشد. کلیساهای اسقفی و کاتولیک در قلمرو مستقر شدند و بسیاری از خانواده‌ها هر دو را نگه می‌دارند، مراسم یکشنبه و خیمهٔ عرق‌گیری را، بی‌آنکه این را تناقض بدانند. سخت‌ترین ضربهٔ مدرن نبرد نبود. در دهه‌های ۱۹۵۰ سد اوهه جنگل‌زارهای کنار میسوری را زیر آب برد و چوب، سرپناه، چراگاه زمستانی و بهترین زمین‌های قلمرو را گرفت و جامعه‌های کامل را به دشت باز بالا راند. آنچه پابرجا مانده کار بر زبان، آیین‌ها و شمارش‌های زمستانی است، تقویم‌های نقاشی‌شدهٔ سال به سال که دسته با آن‌ها خود را تصویر به تصویر به یاد می‌آورد.