زنی از سالوان، مرجع فنوتیپ

اروتیک سالوان

زبان

سالوان، با نام دیگر لوینانگ (آسترونزیایی، سلبسی، گروه سالوان-بانگای)؛ اندونزیایی به‌عنوان زبان زندگی عمومی

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های آسترونزیایی

دین

عمدتاً اسلام سنی، با اقلیت مسیحی

درباره سالوان

سالوان‌ها مردم بومی سرزمین اصلی فرمانداری بانگای‌اند، روی بازوی بلند شرقی سولاوسی در استان سولاوسی مرکزی در اندونزی. روستاهایشان در کنار سواحل و دره‌های رودخانه‌ها در اطراف لووک، پاگیمانا و باتوی قرار دارند و از آن‌جا به سوی جزایر بانگای، آن‌سوی تنگهٔ پلینگ، می‌نگرند. بخش بزرگی از تاریخ‌شان از همین منظر برمی‌آید. برای قرن‌ها، پادشاهی بانگای که پایگاهش در جزایر بود و خود در مدار سلطان‌نشین ترنات قرار داشت، بر این ساحل ادعای حاکمیت داشت. سالوان‌ها به‌عنوان رعایای سرزمین اصلی آن زندگی می‌کردند و زبان و آداب خود را حفظ کردند.

سالوانی زبانی آسترونزیایی است. این زبان با زبان بانگای، که در جزایر به آن سخن گفته می‌شود، و زبان بالانتاک، که در منتهی‌الیه شبه‌جزیره رواج دارد، خوشهٔ کوچکی از زبان‌های سلبی را تشکیل می‌دهد. متون قدیمی‌تر اغلب آن را لوینانگ می‌نامند. زبان‌شناسان گویشی ساحلی و گویشی درون‌سرزمینی به نام Kahumamahon را توصیف می‌کنند. زبان اندونزیایی زبان مدارس، ادارات و بازار در لووک است، اما سالوانی هنوز در خانه و در روستاهای بخش بزرگی از نواحی روستایی گفته می‌شود.

اسلام از راه ترنات و دربار بانگای به این ساحل رسید و امروز بیشتر سالوان‌ها مسلمان سنی‌اند و جمعیتی کوچک‌تر مسیحی‌اند. مسجد، ماه روزه و تقویم اسلامی سال را در بیشتر روستاها شکل می‌دهند.

پیوند کهن با بانگای در یکی از معروف‌ترین آیین‌های منطقه ادامه دارد. هر سال نخستین تخم‌های مالئو، پرنده‌ای زمین‌لانه که تنها در سولاوسی یافت می‌شود و تخم‌هایش را در شن گرم دفن می‌کند، در باتوی جمع‌آوری می‌شوند. سپس با قایق به جزیرهٔ بانگای برده می‌شوند تا به‌عنوان خراج به خاندان سلطنتی تقدیم شوند. این آیین که Tumpe نام دارد، وظیفهٔ فئودالی کهن را به رویدادی اجتماعی بدل کرده است. این آیین پیوندی را زنده نگه می‌دارد که دیگر روی نقشهٔ امروز دیده نمی‌شود، اکنون که جزایر و سرزمین اصلی دو فرمانداری جداگانه‌اند.

تازه‌واردان چهرهٔ سرزمین اصلی را دگرگون کرده‌اند. بازرگانان بوگیس نسل‌هاست در این ساحل کار می‌کنند. برنامه‌های دولتی انتقال جمعیت، کشاورزانی از جاوه و بالی را به دشت‌های پست اطراف تویلی آوردند. یک کارخانهٔ گاز طبیعی مایع در نزدیکی باتوی این منطقه را به صنعت انرژی اندونزی پیوند داده است. لووک به شهری بندری با جمعیتی آمیخته تبدیل شده که سالوانی در آن یکی از صداهای متعدد است. در روستاها، کشاورزی و ماهیگیری هنوز آهنگ زندگی را تعیین می‌کنند و سالوان بودن در زبانی که در خانه گفته می‌شود، پیوندهای خانوادگی در سراسر دره‌ها و تاریخی مشترک با جزایر آن‌سوی تنگه خلاصه می‌شود.

فنوتیپ‌های معمول: سالوان

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

افراد قوم سالوان معمولاً پوست قهوه‌ای روشن تا متوسط، موی سیاه صاف تا موج‌دار و قدی کوتاه تا متوسط دارند، همانند اقوام آسترونزیایی همسایه در سولاوسی. لباس روزمره پوشاک مدرن اندونزیایی است و بسیاری از زنان مسلمان روسری می‌پوشند. سارونگ در خانه رایج است و لباس سنتی عمدتاً در عروسی‌ها و مراسم تشریفاتی دیده می‌شود.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره سالوان

سالوان به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی سالوان سالوان، با نام دیگر لوینانگ (آسترونزیایی، سلبسی، گروه سالوان-بانگای)؛ اندونزیایی به‌عنوان زبان زندگی عمومی است.

سالوان پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان سالوان عمدتاً اسلام سنی، با اقلیت مسیحی است.