اروتیک ساروآها

ساروآ مردمی کوهستانی در جنوب تایوان هستند که شمارشان چند صد نفر است، و آنچه آنان را کنار هم نگه می‌دارد مجموعه‌ای از صدف‌هاست. این مجموعه دوازده صدف است که در کوزه‌ای مدفون در زمین نگهداری می‌شوند؛ آنها را برای آیینی به نام miatungusu بیرون می‌آورند و در شراب ارزن شست‌وشو می‌دهند تا روحی را که هر یک در خود دارد بیدار کنند: یکی برای سلامتی، یکی برای خوش‌شانسی در شکار، و یکی که بیماری را دور می‌کند. روایت ساروآها این است که صدف‌ها هدیه‌ی وداعی از سوی کاوورووا بودند، مردمی کوچک که ساروآها زمانی در کنارشان زندگی می‌کردند، و صدف‌ها همراه با این قول سپرده شدند که ساروآها همچنان برای آنان ضیافت برپا کنند. برای گروهی به این اندازه، این قول نقش بسیار بزرگی ایفا کرده است. این همان چیزی است که از طبقه‌بندی‌های رسمی، جابه‌جایی‌ها و از دست رفتن بیشتر زبان جان سالم به در برد. آنان خود را Hla'alua می‌نامند؛ ساروآ املایی است که در متون علمی جا افتاد.

سرزمین اصلی آنان بخش بالایی دره‌ی رود لائونونگ در ناحیه‌ی تائویوان از کائوهسیونگ است، سرزمینی پرشیب با دره‌های تنگ و تراس‌های باریک، که از نظر تاریخی در چهار آبادی مسکونی بوده است: Paiciana، Vilanganʉ، Talicia و Hlihlala. خانواده‌های بونون طی دو قرن گذشته به جنوب و به همان دره‌ها مهاجرت کردند و اکثریت محلی را تشکیل دادند، از این رو بسیاری از ساروآها با زبان بونون بزرگ شدند و ازدواج میان دو گروه در هر دو جهت برقرار بود. قوم‌نگاران ژاپنی، و پس از آنها دولت جمهوری چین، ساروآها را ذیل تسو به‌عنوان شاخه‌ای جنوبی ثبت کردند، گروه‌بندی‌ای که بر پایه‌ی حدسی زبانی ساخته شده بود و دیگر مورد پذیرش متخصصان نیست. ساروآ زبانی فورموسی و مستقل است، از خانواده‌ی آسترونزی اما بسیار دور از تسو، و امروزه کمتر از دوازده نفر به آن به‌طور روان تکلم می‌کنند؛ کلاس‌ها و ضبط‌های سالمندان می‌کوشند این زبان را نگه دارند. به رسمیت شناخته شدن آنان به‌عنوان مردمی مستقل تنها در ژوئن 2014 رخ داد، به‌عنوان پانزدهمین مورد در فهرست رسمی تایوان، و این پنج سال پس از آن بود که توفان موراکوت در سال 2009 جاده‌ها و دامنه‌ها را درهم ریخت و خانواده‌ها را به مسکن‌های اسکان مجدد در دشت پایین فرستاد. یکشنبه برای بیشتر خانواده‌ها روز کلیسای پرسبیتری یا کاتولیک است و کسی در آنجا این را با صدف‌ها ناسازگار نمی‌داند. آیین miatungusu چندین دهه متروک بود، در دهه‌ی 1990 احیا شد و امروز مردم را از شهر کائوهسیونگ و تایپه برای چند روزی که برگزار می‌شود به خانه بازمی‌گرداند.