اروتیک مسیحیان فلسطینی

مسیحیان فلسطینی در گفتار، غذا، زندگی خانوادگی و سیاست عرب‌اند و در پیوندی که به نخستین کلیساهای این منطقه می‌رسد، مسیحی‌اند. آنها محصول مأموریت‌های تبشیری مدرن نیستند و اقلیتی بیگانه که در سرزمین مقدس جا خوش کرده باشد هم نیستند. بسیاری از نیاکانشان به یونانی و آرامی عبادت می‌کردند، مدت‌ها پیش از آنکه عربی زبان کلیسا و خانه شود، و هنوز هم بسیاری از ایشان در فاصله‌ای پیاده از مکان‌هایی که انجیل‌ها نام برده‌اند، در مراسم عبادت شرکت می‌کنند. سرزمین اصلی آنها رشته‌ای از شهرهاست: بیت‌لحم، بیت‌جالا و بیت‌ساحور در جنوب اورشلیم، رام‌الله، بیرزیت و طیبه در شمال، شهر قدیمی اورشلیم و در داخل اسرائیل ناصره، حیفا و روستاهای جلیل. جامعه‌ای کوچک در غزه پابرجاست. آنها به همان عربی فلسطینی سخن می‌گویند که همسایگان مسلمانشان، و آنان که تابعیت اسرائیل دارند، از عبری هم به‌عنوان زبان دوم کاری استفاده می‌کنند. زندگی کلیسایی تقسیم‌شده است. ارتدوکس‌های یونانی بزرگ‌ترین کلیسا در کرانه باختری و اورشلیم‌اند، زیر نظر یک پاتریارکی که روحانیون ارشد آن مدت طولانی یونانی بوده‌اند، و این موضوع بیش از یک سده منشأ اصطکاک با کلیساروندان عرب بوده است. کاتولیک‌های ملکی یونانی در جلیل قوی‌ترین‌اند و کاتولیک‌های لاتین، انگلیکن‌ها، لوتری‌ها و مارونی‌ها بیشتر بقیه را تشکیل می‌دهند. تعلق فرقه‌ای امری عملی است، نه انتزاعی: دادگاه‌های کلیسایی هنوز درباره ازدواج و طلاق حکم می‌دهند.

داستان نوین آنها بر محور آموزش و مهاجرت می‌چرخد. مدارس تبشیری قرن نوزدهم به شهرهای مسیحی برتری زودهنگام در سواد بخشیدند و مسیحیان در میان ویراستاران و معلمانی که احساس ملی فلسطینی را شکل دادند، برجسته بودند. روزنامه فلسطین در سال 1911 در یافا به دست دو پسرعموی ارتدوکس بنیان گذاشته شد. مهاجرت هم زود آغاز شد: خانواده‌هایی از بیت‌لحم و بیت‌جالا پیش از جنگ جهانی اول در شیلی، هندوراس و السالوادور مستقر می‌شدند، و به همین دلیل در سانتیاگو باشگاه فوتبالی به نام «پالستینو» (به معنای فلسطینی) وجود دارد. جنگ 1948 خانواده‌های مسیحی را از یافا، حیفا و غرب اورشلیم پراکنده کرد، و روستاهای جلیلی اقرث و کفربرعم با وعده بازگشتی که هرگز عملی نشد تخلیه شدند. از سال 1967 به این سو، اشغال، دیوار جداسازی پیرامون بیت‌لحم و اقتصادی راکد، جریان خروج را ادامه داده‌اند. آنچه باقی مانده است سرسختانه در عرصه عمومی حضور دارد. بیت‌لحم کریسمس را سه بار جشن می‌گیرد، در 25 دسامبر، 7 ژانویه و 19 ژانویه، به ترتیب بر پایه تقویم‌های غربی، ارتدوکسی و ارمنی، و گروه‌های پیشاهنگی با طبل و نی‌انبان راهپیمایی‌ها را رهبری می‌کنند، عادتی که در دوران قیمومت بریتانیا آموخته‌اند. مسیحیان و مسلمانان به یکسان از قدیس جرجیس، که در محل به الخضر معروف است، طلب برکت می‌کنند، و بر سفره‌های عید پاک همان معمول، شیرینی پرشده با خرما، دیده می‌شود که خانواده‌های مسلمان برای عید می‌پزند. بر پایه قانون فلسطین، شهرداران بیت‌لحم و رام‌الله باید مسیحی باشند، تضمینی که به همان اندازه که از جایگاه می‌گوید، از کوچک شدن جمعیت هم خبر می‌دهد.