اروتیک نگیندو

نگیندو در جنگل‌های خشک میومبو در جنوب‌شرقی تانزانیا، میان رودهای روفیجی و روووما زندگی می‌کنند. بیشتر بیگانگان این کشور را فقط به‌عنوان جایی برای دیدن حیات وحش می‌شناسند. نگیندو خود را مردم آن بوته‌زار و همچنین مردمی می‌دانند که از بخش بزرگی از آن رانده شده‌اند. زندگی امروزی نگیندو بر محور ناحیه لیوالی در استان لیندی می‌چرخد. این منطقه دورافتاده‌ای است با روستاها، زمین‌های کاشوی و کنجد، و جنگلی که به سمت شمال تا منطقه قدیمی ذخیره‌گاه شکار سلوس، که اکنون بیشتر به پارک ملی نیره‌ره تبدیل شده، امتداد دارد.

زبان آنها، کینگیندو، زبانی بانتویی است و به ماتومبی، ندنگرکو و روفیجی نزدیک است؛ زبان‌هایی که همسایگانشان در شمال و به‌سوی ساحل به آن سخن می‌گویند. زبان‌شناسان هر چهار زبان را در یک خوشه قرار می‌دهند. سواحیلی تقریبا در همه‌جا در کنار کینگیندو به کار می‌رود. بیشتر نگیندو مسلمان‌اند، آیینی که از ساحل سواحیلی به درون سرزمین گسترش یافت. اسلام ریتم هفته و ماه روزه را تعیین می‌کند و شیوه نام‌گذاری کودکان را شکل می‌دهد. باورهای کهن درباره نیاکان، درمان و جادوگری از میان نرفته‌اند. بیشترشان در کنار مسجد زندگی می‌کنند، نه در برابر آن.

دو رویداد تاریخ نوین نگیندو را شکل دادند. در سال 1905 سرزمین آنها یکی از کانون‌های شورش ماجی‌ماجی علیه حکومت آلمان شد. آلمانی‌ها با سوزاندن روستاها، محصولات و انبارهای غله پاسخ دادند و قحطی که پس از آن آمد، شمار زیادی را کشت یا پراکنده کرد. سپس در دهه 1940s، مأموران بریتانیایی که با بیماری خواب مبارزه می‌کردند، خانواده‌های نگیندو را از منطقه مگس تسه‌تسه بیرون بردند و در سکونتگاه‌های متمرکز جای دادند. بخش بزرگی از زمین‌هایی که ترک کردند به سلوس افزوده شد. شکار در آنجا راهی عادی برای تأمین خوراک خانواده بود و اکنون شکار غیرقانونی نامیده می‌شود.

آن شکار اهمیت داشت. نگیندو به‌عنوان شکارچی و زنبوردار شناخته می‌شدند که گوشت، عسل و موم را از جنگل برمی‌داشتند. آنها همچنین می‌دانستند کدام ریشه‌ها و برگ‌های وحشی می‌توانند خانواده را در فصل بد برداشت از پا درنیاورند. پسران برای نشان دادن ورودشان به زندگی بزرگسالی از آیین آغاز گذر، از جمله ختنه، می‌گذشتند؛ رسمی که نگیندو با دیگر مردمان جنوب‌شرقی در آن شریک‌اند. بخش زیادی از این دانش کاربردی هنوز در روستاها دست‌به‌دست می‌شود، با آنکه حق قانونی بهره‌برداری از جنگل از زمان ترسیم مرزهای ذخیره‌گاه به شدت کاهش یافته است.