اروتیک تنت

تنت مردمی کوچک‌اند که پیش از هر چیز با زبانشان تعریف می‌شوند. آنان در اطراف تپه‌های لوپیت در استوایی شرقی، سودان جنوبی، در منطقه تپه‌ای و ساوانایی میان توریت و لافون زندگی می‌کنند و شمارشان تنها چند هزار نفر است. همسایگان بلافصلشان، لوپیت‌ها و لوتوهوها، به زبان‌های نیلی شرقی سخن می‌گویند. زبان تنت اما از شاخه‌ای دیگر از درخت زبانی منطقه است. این زبان سورمیک است و نزدیک‌ترین خویشاوندان آن، مورله، دیدینگا و لاریم، به مردمانی تعلق دارند که دورتر به شرق زندگی می‌کنند. تنت‌ها در مقطعی از خویشاوندان زبانی خود جدا شدند و زبان خود را حفظ کردند، در حالی که در میان همسایگانی زندگی می‌کنند که به زبان‌های نیلی سخن می‌گویند.

این موقعیت زندگی روزمره را به شکل‌های عملی شکل می‌دهد. زبانی با چند هزار گوینده نمی‌تواند همه تعاملات را پوشش دهد، پس عربی جوبا و زبان‌های همسایگان بزرگ‌تر در بازارها، مدارس و هر گونه معامله با دولت محلی به کار می‌آیند. در خانه و در روستا، زبان تنت زبان خانواده و جامعه است و هنوز روشن‌ترین مرز میان تنت‌ها و مردمان اطرافشان به شمار می‌رود. مانند بیشتر جوامع روستایی استوایی شرقی، تنت‌ها هم کشاورزی می‌کنند و هم دامداری: سورگوم و دیگر محصولات با باران کاشته می‌شوند و گاو، بز و گوسفند هم به اندازه غذا ثروت به شمار می‌آیند. زندگی مذهبی ترکیبی از مسیحیت است که در قرن بیستم از طریق مأموریت‌های کلیسایی در استوایی شرقی گسترش یافت، و باورهای کهن‌تری که هنوز در امور خانواده و جامعه وزن دارند. تاریخ اخیر منطقه برای همه کسانی که در آن زندگی می‌کنند سخت بوده است. جنگ‌های داخلی پیش از استقلال سودان جنوبی در سال 2011 درگیری، غارت دام و آوارگی را به استوایی شرقی آوردند، و جامعه‌ای با چند هزار نفر جا برای جذب این‌گونه آشفتگی‌ها بسیار کمتر از همسایگان بزرگ‌ترش دارد. اینکه تنت از همه اینها به عنوان یک زبان زنده جان به در برده، خود نوعی سند تاریخی است.