اروتیک نئوفیتی‌ها

نئوفیتی‌ها یهودیان جنوب ایتالیای قرون وسطا بودند، بیشتر در آپولیا، که در اوایل دهه 1290 میلادی به غسل تعمید جمعی واداشته شدند. این نام فرزندان ایشان را نیز در بر می‌گیرد که آن را نسل‌ها با خود داشتند. Neofiti در زبان ایتالیایی به معنای نوکیشان یا تازه‌گرویدگان است و برچسبی بود نه تمجید: خانواده‌هایی را مشخص می‌کرد که روی کاغذ کاتولیک بودند و در عمل مورد سوءظن. ایشان جامعه‌ای جداگانه از خود بر جای نگذاشتند. فرزندانشان در جمعیت کاتولیک جنوب ادغام شدند و آنچه باقی مانده مجموعه‌ای پراکنده از کنیسه‌های تغییرکاربری‌یافته، پرونده‌های محاکمه و روایت‌های خانوادگی است. ریشه‌هایشان عمیق بود. کتیبه‌های گورهای یهودی در ونوزا به اواخر دوران رومی بازمی‌گردند و وقایع‌نامه احیمعص از سده یازدهم، که سرگذشت خاندانی از اوریا را دنبال می‌کند، یکی از کهن‌ترین تاریخ‌های خانوادگی یهودی است که در اروپا نوشته شده است. این جامعه‌ها در زندگی روزمره به گویش‌های محلی رومانس سخن می‌گفتند و عبری را برای نیایش، شریعت و شعر نگه می‌داشتند. در شهرهای بندری چون ترانی و باری، در تجارت ابریشم و رنگرزی جایگاهی برجسته داشتند.

گسست در دوران شارل دوم آنژویی، پادشاه ناپل، رخ داد که پیش‌تر در سال 1289 یهودیان را از کنت‌نشین‌های فرانسوی‌اش، آنژو و مِن، اخراج کرده بود. طی چند سال، راهبان دومینیکی با پشتیبانی سلطنتی، تغییر دین را در سراسر آپولیا و فراتر از آن پیش بردند و کنیسه‌های ترانی و جاهای دیگر به کلیسا بدل شدند. تغییر دین پذیرش به همراه نیاورد. نئوفیتی‌ها اغلب در میان حلقه خود ازدواج می‌کردند، روحانیون ایشان را برای یافتن نشانه‌های آیین یهودی زیر نظر داشتند، و این نام تا مدت‌ها پس از آنکه هیچ‌کس از زندگان غسل تعمیدها را به یاد نداشت، به خانواده‌ها چسبیده ماند. وقتی پادشاهی ناپل جمعیت آشکارا یهودی خود را در سال 1510 و بار دیگر در 1541 اخراج کرد، نوکیشان قدیمی در آنجا ماندند: از پیش کاتولیک و همچنان جدا نگه داشته‌شده. همین واژه پس از سال 1492 در سیسیل بازگشت، هنگامی که یهودیانی که به جای ترک جزیره غسل تعمید را پذیرفتند، در پرونده‌های دادگاه تفتیش عقاید اسپانیایی در پالرمو neofiti خوانده شدند. امروز این تاریخ به شیوه‌هایی کوچک بازپس گرفته می‌شود. کنیسه اسکولانوا در ترانی که حدود هفت سده کلیسا بود، در اواسط دهه 2000 میلادی به عبادت یهودی بازگشت. در سیسیل، کالابریا و آپولیا، برخی خانواده‌ها ردیابی تبار خود را تا دینی آغاز کرده‌اند که نیاکانشان ناچار به ترک آن شدند.