اروتیک گریکوها

Griko، که به مردم گریکو نیز معروف‌اند، جامعه‌ای یونانی‌زبان در جنوب ایتالیا هستند که در دو جیب کوچک زندگی می‌کنند: منطقه Grecìa Salentina در سالنتوی استان آپولیا و بخش Bovesìa در کالابریا. آنان به گریکو سخن می‌گویند، گویشی ایتالیوتی از زبان یونانی در شاخه هلنی خانواده زبان‌های هند و اروپایی، و پیرو کلیسای کاتولیک رومی‌اند. زبانشان از حضور یونانیان باستان و قرون وسطا در جنوب ایتالیا برمی‌خیزد و امروز بیشتر در میان سالخوردگان باقی مانده است.

جامعه و معیشت

گریکوها ریشه‌های خود را به Magna Graecia، مستعمرات یونانی دوران باستان، می‌رسانند که با استقرار بعدی یونانیان بیزانسی تقویت شد و جمعیتی یونانی‌زبان در عمق جنوب ایتالیا برجای گذاشت. زندگی سنتی همان زندگی روستایی جنوب ایتالیا بود: کشت زیتون، انگور و گندم، و ریتم فصلی روستاهای کوچک کشاورزی. این جامعه به‌ویژه با موسیقی‌اش شناخته می‌شود، از جمله رقص پرشور پیتسیکا و آوازهای غم‌انگیز گریکو درباره عشق و سوگ، که مشهورترین آن‌ها قطعه‌ای به نام Klama است و در دهه‌های اخیر محور احیای فرهنگی بوده است.

ظاهر و آرایش

مردم گریکو ظاهر مدیترانه‌ای جنوب ایتالیا را دارند، با پوست زیتونی و موی تیره و چشمان تیره که رایج‌اند. آنان لباس قومی جداگانه‌ای که متمایز از همسایگان آپولیایی و کالابریایی‌شان باشد حفظ نکردند، بنابراین لباس تاریخی از مد روستایی محلی جنوب ایتالیا پیروی می‌کرد: زنان با لباس‌های تیره، پیش‌بند و روسری، مردان با لباس کار ساده و کلاه. تمایز آنان در زبان، آواز و آیین‌های دینی است نه در پوشاک، و امروز گریکوها لباس مدرن معمولی ایتالیایی می‌پوشند و لباس محلی را در رویدادهای موسیقایی و میراثی به تن می‌کنند.