زنی از لوبتانی‌ها، مرجع فنوتیپ

اروتیک لوبتانی‌ها

زبان

گواهی‌نشده؛ احتمالاً کلتیبری (کلتی، هندواروپایی) یا ایبری (طبقه‌بندی‌نشده، شاید زبانی منفرد)

دین

باورهای بومی پیشارومی ثبت‌نشده، که بعدها رومی شد

درباره لوبتانی‌ها

لوبتانی‌ها مردمی پیش از رومی در شرق ایبریا بودند. از اواخر عصر آهن تا آغاز امپراتوری روم، در ارتفاعات اطراف Albarracín در استان تروئل امروزی اسپانیا زندگی می‌کردند. پس از آن در جمعیت هیسپانو-رومی درون سرزمین ادغام شدند و امروز هیچ جامعه‌ای نامشان را ندارد. شواهد نوشتاری اندکی هست که آنان را به‌عنوان مردمی مستقل نشان دهد. بطلمیوس در جغرافیای خود که در سده دوم میلادی نوشته شده، آنان را میان مردمان Hispania Tarraconensis می‌آورد و یک شهر به ایشان می‌دهد به نام Lobetum. هیچ‌کس جای دقیق آن شهر را با قطعیت مشخص نکرده، هرچند بیشتر پژوهشگران آن را در Albarracín یا نزدیک آن می‌دانند. تقریباً همه چیز دیگر درباره آنان باید از روی سرزمین و همسایگانشان خوانده شود.

سرزمین سخت است. ارتفاعات Sierra de Albarracín و Montes Universales بیش از 1,500 متر بالا می‌روند و زمستان‌ها سخت است. سه تا از رودخانه‌های بزرگ اسپانیا، Tagus و Júcar و Turia، اینجا نزدیک به هم سرچشمه می‌گیرند و سپس در جهت‌های مختلف جریان می‌یابند. لوبتانی‌ها در جایی زندگی می‌کردند که دو جهان به هم می‌رسیدند، با جوامع کلتیبری در شمال و غرب، و در جنوب، به سوی ساحل والنسیا، Edetani که به زبان ایبری سخن می‌گفتند. پژوهشگران هنوز درباره اینکه به کدام جهان تعلق داشتند بحث می‌کنند. بسیاری آنان را کلتیبری می‌دانند که به زبانی کلتی سخن می‌گفتند. دیگران آنان را مردمی ایبری داخلی می‌بینند که زبانشان خویشاوند شناخته‌شده‌ای ندارد. هیچ متنی را نمی‌توان با اطمینان به آنان نسبت داد، پس این پرسش همچنان باز است. خدایانشان نیز به همین اندازه ناشناخته‌اند، چون هیچ منبعی نامی از آنان نمی‌برد.

جنگ‌های طولانی روم در درون سرزمین کلتیبری‌ها در سده دوم پیش از میلاد تقریباً قطعاً این ارتفاعات را زیر سلطه روم درآورد. در روزگار بطلمیوس، لوبتانی‌ها نامی در یک اداره ایالتی بودند، نه مردمی مستقل. زبان لاتین و حکومت روم در نسل‌های بعد بقیه کار را انجام دادند.

امروز بازدیدکنندگان جنگل‌های کاج با سنگ‌های ماسه‌ای سرخ بیرون Albarracín، گاوهای نر و شکارچیان نقاشی‌شده در پناهگاه‌های صخره‌ای را می‌بینند. آن نقاشی‌ها هنر صخره‌ای لوانتی هستند و بسیار کهن‌تر از لوبتانی‌ها. مردم عصر آهن که بعدها در میان آنان زیستند بسیار دشوارتر دیده می‌شوند. حتی نام امروزی شهر لایه‌ای متأخر است: از بنی رزین، خاندانی بربر که در سده یازدهم یک پادشاهی کوچک مسلمان را در آنجا اداره می‌کردند، برآمده است. و زیر همه اینها Lobetum قرار دارد، شهری که باستان‌شناسان هنوز در تلاش یافتن موقعیت آن هستند.

فنوتیپ‌های معمول: لوبتانی‌ها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

هیچ توصیف فیزیکی از لوبتانی‌ها به جا نمانده است. مردمان عصر آهن در درون شبه‌جزیره ایبری احتمالاً ظاهری کلی مشابه جنوبی‌های اروپا داشتند، با پوست زیتونی تا گندم‌گون و موی و چشمان عمدتاً تیره، اما این موضوع برای منطقه استنباط شده و برای این قوم ثبت نشده است. نویسندگان یونانی توصیف می‌کنند که همسایگان آن‌ها، کلتیبری‌ها، شنل‌های پشمی خشن و تیره می‌پوشیدند و گورهای سراسر منطقه حاوی سنجاق‌سینه‌های برنزی‌اند که برای بستن چنین پوشاکی به کار می‌رفت.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره لوبتانی‌ها

لوبتانی‌ها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی لوبتانی‌ها گواهی‌نشده؛ احتمالاً کلتیبری (کلتی، هندواروپایی) یا ایبری (طبقه‌بندی‌نشده، شاید زبانی منفرد) است.

لوبتانی‌ها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان لوبتانی‌ها باورهای بومی پیشارومی ثبت‌نشده، که بعدها رومی شد است.