اروتیک اوپیکی‌ها

اوپیکی‌ها مردمی باستانی در کامپانیا بودند، دشت حاصلخیز پیرامون خلیج ناپل در جنوب ایتالیا، که از آغاز عصر آهن در آنجا زیستند تا آنکه فاتحان سامنیتی در اواخر سده 5 پیش از میلاد ایشان را در خود جذب کردند و نامشان را به اوسکی‌ها واگذاشتند و خود جامعه‌ای مستقل برجای نگذاشتند. تقریباً هرآنچه از ایشان می‌دانیم از بیگانگان رسیده است. هنگامی که مهاجران یونانی در سده 8 پیش از میلاد کوما را بنا نهادند، ساکنان بومی را Opikoi و سرزمین را اوپیکیا نامیدند، و توسیدید سه قرن بعد هنوز کوما را «در اوپیکیا» جای می‌داد. او همچنین به اوپیکی‌ها نسبت داد که سیکل‌ها را از سرزمین اصلی به سیسیل رانده‌اند، روایتی که ایشان را از قدرت‌های کهن‌تر جنوب ایتالیا می‌نمایاند.

اینکه دقیقاً چه کسانی بودند حتی در دوران باستان محل اختلاف بود. آنتیوخوس سیراکوزی و ارسطو، اوپیکی‌ها و آئوسونی‌ها را یک قوم با دو نام می‌دانستند. پولیبیوس اما آن‌ها را دو قوم شمرد. پژوهشگران امروزی هم جایگاه چندان بهتری ندارند: اوپیکی‌ها هیچ ادبیاتی بر جای نگذاشته‌اند و کتیبه‌های کهن معدود کامپانیا آن‌قدر ناقص‌اند که زبانشان را روشن نمی‌کنند. احتمالاً زبانی ایتالیک بوده و برخی پژوهشگران آن را به لاتینی نزدیک‌تر می‌دانند تا به اوسکی که جانشینش شد. باستان‌شناسان معمولاً آنان را با گورستان‌های گودال‌گور عصر آهن کامپانیا پیوند می‌دهند، از جمله گورهای بومی کوما که پیش از مستعمره یونانی بوده‌اند: جوامع کشاورزی‌ای که مردگانشان را بی‌سوزاندن دفن می‌کردند، با سنجاق‌های برنزی، سفال و گاه یک زیور وارداتی.

پایان کار ایشان جذب شدن بود نه ناپدید شدن. کامپانیا یونانیان را در سواحل، اتروسک‌ها را در کاپوآ، و سپس کوهنشینان سامنیتی را به خود کشید که در دهه 420 پیش از میلاد هم کاپوآ و هم کوما را گرفتند. زبان تازه‌واردان دشت را فراگرفت، اما نام ساکنان کهن را پذیرفت: Opikoi یونانی با Opsci لاتین کهن برابر است که بعدها به Osci فرسوده شد، و از آن زمان گفتار سامنیان را اوسکی خوانده‌اند. این نام احتمالاً به ریشه‌ای ایتالیک برای کار یا فراوانی بازمی‌گردد، همان ریشه‌ای که پشت ops و opus لاتین است، و بر این پایه اوپیکی‌ها چیزی شبیه «مردمی که زمین را کار می‌کنند» خواهند بود.

این واژه پس از آن عمری طولانی و تلخ داشت. یونانیان آن را دشنامی برای ایتالیایی‌های بی‌سواد به کار می‌بردند و کاتو بزرگ شکایت داشت که رومیان را هم با آن می‌آلودند. تا روزگار ژووِنال خود رومیان این توهین را پذیرفته بودند: در هجوهای او، موش‌هایی که کتاب‌های یونانیِ مرد تهی‌دست را می‌جوند opici نامیده می‌شوند، یعنی بربرهایی بی‌ذوق. قومی که روزگاری برخی از بهترین زمین‌های کشاورزی ایتالیا را در اختیار داشت، عمدتاً به‌عنوان نام زبان قومی دیگر و کنایه‌ای کهن برای بی‌فرهنگان باقی مانده است، و این بیشتر از آنکه درباره اوپیکی‌ها بگوید، درباره کسانی می‌گوید که تاریخ را نوشتند.