اروتیک ناگایباک‌ها

Nağaybäk به زبان تاتاری سخن می‌گویند، آیین مسیحیت ارتدوکس دارند و از قزاقانی برخاسته‌اند که نزدیک به دو قرن از مرز جنوبی روسیه در جنوب کوه‌های اورال پاسداری می‌کردند. همین ترکیب است که آنان را متمایز می‌کند. در سراسر منطقهٔ ولگا-اورال، سخن گفتن به تاتاری و پیروی از اسلام معمولاً با هم همراه‌اند. Nağaybäk این الگو را مدت‌ها پیش شکستند و هویت خود را بر پایهٔ همین تفاوت ساختند. سرشماری‌های اخیر کمتر از ده هزار نفر از آنان را شمرده‌اند. بیشترشان در خوشهٔ کوچکی از روستاها در ناحیه‌های Nagaybaksky و Chebarkulsky در استان چلیابینسک زندگی می‌کنند، در بخش شرقی جنوب کوه‌های اورال.

زبان آنان گویشی محلی از لهجهٔ میانی تاتاری است، همان لهجه‌ای که زبان ادبی قازان بر آن بنا شده است. این زبان را در شاخهٔ قپچاق زبان‌های ترکی قرار می‌دهد، کنار باشقیری و قزاقی که هر دو در منطقهٔ پیرامون شنیده می‌شوند. تقریباً همه‌شان روسی هم بلدند. بیشتر مورخان روس و تاتار، Nağaybäk را شاخه‌ای مسیحی از تاتارهای ولگا می‌دانند و با کریاشن‌های تاتارستان خویشاوندی نزدیک دارند. اما قانون روسیه دیدگاه دیگری دارد: از سال 2000 آنان را به‌عنوان قومی بومی و کوچک با هویتی مستقل ثبت کرده است. آمارهای شوروی بیشتر آنان را صرفاً تاتار می‌شمردند، بنابراین این به رسمیت شناختن تغییری واقعی بود.

تاریخ‌دانان هنوز درباره‌ی دیرینگی مسیحیت آنان و این‌که از کدام جوامع ترک‌زبان برخاسته‌اند بحث می‌کنند. شواهد در قرن هجدهم روشن‌تر می‌شود، زمانی که تاتارهای غسل تعمید یافته در اطراف قلعهٔ Nagaybak، در آنچه امروز باشقورتستان نامیده می‌شود، ساکن شدند و به‌عنوان قزاق ثبت شدند و بعدها در ارتش قزاق اورنبورگ خدمت کردند. قزاقان Nağaybäk در جنگ‌های ناپلئون جنگیدند. در میانهٔ قرن نوزدهم جامعه برای پاس‌داری از خط دفاعی جدیدی به شرق منتقل شد و شهرک‌های تازه نام‌هایشان را از آن لشکرکشی‌ها گرفتند. به همین دلیل خانواده‌های Nağaybäk در جاهایی زندگی می‌کنند به نام Fershampenuaz، به یاد نبرد Fère-Champenoise در سال 1814، و Parizh، که اکنون نسخه‌ای کوچک‌شده از Eiffel Tower دارد که هم‌زمان دکل تلفن همراه است.

ارتدوکسی همچنان دین این جامعه است، هرچند دهه‌ها الحاد شوروی، همچون سراسر روسیه، حضور در کلیسا را در اینجا هم کاهش داد. طبقهٔ قزاق پس از انقلاب ملغی شد. امروز Nağaybäk مردمی عمدتاً روستایی‌اند که زبان تاتاری، ایمان ارتدوکس و گذشتهٔ قزاقی را با هم ترکیب می‌کنند، به شیوه‌ای که هیچ‌یک از همسایگانشان دقیقاً ندارند.