اروتیک موروکودو

موروکودو مردمی کشاورز و کوچک در غرب استوایی سودان جنوبی هستند و آنچه بیش از همه آنان را متمایز می‌کند زبانشان است. زبان موروکودو به شاخهٔ بونگو-باگیرمی از خانوادهٔ سودانی مرکزی تعلق دارد، پهنه‌ای از زبان‌ها که به سمت غرب و از راه جمهوری آفریقای مرکزی تا چاد امتداد دارد. در این گوشهٔ سودان جنوبی این شاخه به صورت چند زبان کوچک و نزدیک به هم باقی مانده است و نزدیک‌ترین خویشاوندان موروکودو زبان‌های بلی و جور مودو هستند. زبان‌های مورو-مادی که در جاهای دیگر استوایی گفته می‌شوند نیز سودانی مرکزی‌اند، اما از شاخهٔ دیگری هستند. دینکای نیلی که سرزمینش در شمال قرار دارد، به زبانی کاملاً نامرتبط سخن می‌گوید. بررسی‌های قدیمی شمار گویندگان موروکودو را تنها چند هزار نفر ثبت کرده بودند. در جامعه‌ای به این کوچکی، سخن گفتن به این زبان در خانه بخش بزرگی از معنای موروکودو بودن است. برای بازار، مدرسه و ارتباط با دولت از عربی جوبا و انگلیسی استفاده می‌شود.

زیستگاه آنان ساوانای درختزاری است که در طول فصل بارانی کشت می‌شود، و سورگوم، بادام زمینی و کاساوا غذاهای اصلی این بخش از استوایی هستند. این منطقه تاریخی دردناک دارد. در قرن نوزدهم، بازرگانانی که در خرطوم مستقر بودند، ایستگاه‌های مستحکمی به نام زریبا را در سراسر جنوب غربی سودان اداره می‌کردند تا عاج و اسیر به دست آورند، و شعب کوچک ناطق به زبان‌های بونگو-باگیرمی این ناحیه آسیب شدیدی دیدند. زبان میتو که خویشاوند نزدیک آن است و مسافران آن دوران توصیفش کرده‌اند، دیگر گفته نمی‌شود. مسیحیت بعدها از راه ایستگاه‌های مبلغان در دوران استعمار رسید. امروز بیشتر موروکودو می‌گویند مسیحی هستند و کلیسا بخشی از روال هفتگی آنان است، هرچند آیین‌های دینی محلی و کهن از میان نرفته‌اند. سدهٔ پس از آن جنگ آورد نه آرامش. دو جنگ داخلی طولانی سودان، جوامع کشاورز استوایی را دهه‌ها از زمین‌هایشان راند، و درگیری‌ای که پس از استقلال سودان جنوبی در سال 2011 آغاز شد، به غرب استوایی هم رسید. هر بار که مردم ناچار به جابه‌جایی می‌شوند، گروهی به این کوچکی آن را احساس می‌کند: خانواده‌ها پراکنده می‌شوند و زبان روزبه‌روز کمتر به کار می‌رود. با این همه موروکودو هنوز اینجا هستند، کشاورزی می‌کنند، به کلیسا می‌روند و به زبانی سخن می‌گویند که تقریباً هیچ‌کس بیرون از جوامعشان آن را نشنیده است.