اروتیک مراریان

مراریان دودمانی موروثی از لاویان در اسرائیل باستان بودند که تقریباً تنها از کتاب مقدس عبری شناخته می‌شوند. آنان از آغاز در بیابان، چنان‌که کتاب مقدس روایت می‌کند، در خدمت خیمهٔ مقدس اسرائیل بودند و تا بازگشت عزرا از بابل در قرن پنجم پیش از میلاد ادامه دادند. پس از آن نام‌شان به‌عنوان یک خاندان جدا محو شد و در میان لاویان یهودیِ گسترده‌تر ادغام گشت. نام خود را از مراری، پسر سوم لاوی، گرفتند و به دو خاندان، محلیان و موشیان، که به نام پسران او خوانده می‌شدند، تقسیم شدند.

آنچه آنان را از دیگران متمایز می‌کرد نوع کاری بود که به ارث برده بودند. در روایت بیابانی سفر اعداد، هر عشیرهٔ لاوی هنگام کوچ اردو وظیفهٔ مشخصی داشت. قهاتیان اشیای مقدس را بر دوش می‌گرفتند، جرشونیان پرده‌ها و پوشش‌ها را حمل می‌کردند و مراریان چارچوب را جابه‌جا می‌کردند: قاب‌های چوبی، میله‌های افقی، ستون‌ها و پایه‌های خیمهٔ عبادت، به‌علاوهٔ میخ‌ها و طناب‌های حیاط آن. بارهایی از این دست به باربری نیاز داشتند، پس موسی به ایشان چهار ارابه و هشت گاو نر داد که دو برابر سهم جرشونیان بود. آنان زیر نظر ایتامار، پسر هارون، کار می‌کردند و خیمه‌های خود را در سمت شمال خیمهٔ مقدس برپا می‌کردند. سفر اعداد 6,200 مرد مراری از یک ماهه به بالا را برمی‌شمارد که 3,200 نفر از ایشان در سنین کاری سی تا پنجاه سالگی بودند.

مانند سایر لاویان، آنان قلمرو قبیله‌ای نداشتند. در عوض، کتاب یوشع دوازده شهر برای ایشان تعیین می‌کند که از سبط زبولون در جلیل و از سبط‌های رأوبین و جاد در آن سوی اردن برگزیده شده‌اند، از جمله راموت در جلعاد و بصر که هر دو از شهرهای پناهگاه هستند و کسی که ناخواسته کسی را کشته باشد می‌تواند در آن‌ها پناه گیرد.

کتاب‌های تواریخ که قرن‌ها بعد نوشته شده‌اند، آنان را در معبد اورشلیم جای می‌دهند. ایتان پسر قیشی، که مراری بود، یکی از سه صنف خوانندگان منصوب در دوران داوود را رهبری می‌کرد، در کنار هیمان قهاتی و آساف جرشونی. مراریان همچنین نگهبانان دروازه بودند و در زمان یوشیا پادشاه، دو تن از ایشان به نام‌های یحات و عوبدیا بر کارگرانی که معبد را تعمیر می‌کردند نظارت داشتند، که پژواکی مناسب از عشیره‌ای است که زمانی چارچوب خیمهٔ عبادت را حمل می‌کرد. وقتی عزرا تبعیدیان بازگشته را در کنار نهر اهوا گرد آورد و هیچ لاوی‌ای نیافت، از جمله مردانی که او استخدام کرد حشبیا و یشعیا از تبار مراری بودند.

بسیاری از پژوهشگران انتقادی، ساختار سه‌عشیره‌ای منظم را چارچوبی کاهنی و متأخر برای سازمان‌دهی کارکنان معبد می‌دانند، نه شجره‌نامه‌ای تحت‌اللفظی. به هر روی، خود نام مراریان تنها در کتاب مقدس و شرح‌های آن باقی مانده است. خانواده‌های یهودی که امروزه جایگاه لاوی دارند، که اغلب نام‌خانوادگی‌هایی چون لوی، لوین یا هالوی را دارند، هنوز در کنیسه‌های سنتی، پس از خواندن نخست تورات، برای قرائت دوم فراخوانده می‌شوند، اما معمولاً نسب خود را به پسر مشخصی از لاوی نمی‌رسانند.