اروتیک ماراگولی

مردم Maragoli که خودشان را Avalogooli می‌نامند، مردم تپه‌های سرسبز و پرجمعیت ویهیگا در غرب کنیا هستند، درست در شمال خط استوا و نه چندان دور از کرانه دریاچه ویکتوریا. معمولاً آنان را دومین گروه بزرگ از جماعت‌های زیر نام Luhya به شمار می‌آورند، اما این نام فراگیر ساختاری سیاسی از سده بیستم است و هویت Maragoli کهن‌تر و منسجم‌تر از آن است. این هویت از یک نیای بنیانگذار به نام Mulogooli سرچشمه می‌گیرد که پسرانش به‌عنوان سران چهار تبار بزرگ به یاد مانده‌اند: Avasaali، Avakizungu، Avakirima و Avam'mavi. بنا بر سنت شفاهی، این خانواده از جایی به نام Misri به سوی جنوب آمده، از دریاچه گذشته و تا تپه Mung'oma بالا رفته است، که هنوز به‌عنوان نقطه آغاز پذیرفته می‌شود.

زبان آنان، Lulogooli، از زبان‌های بانتو است و در لبه جنوبی خوشه Luhya قرار دارد. گویشوران گونه‌های شمالی، مانند Lubukusu، آن را به آسانی درنمی‌یابند و برخی زبان‌شناسان آن را به Gusii و Kuria نزدیک‌تر از دیگر زبان‌های Luhya می‌دانند. در دوره استعمار وزنی غیرعادی داشت، زیرا کوئیکرهای آمریکایی که در سال‌های نخست سده بیستم هیئت مبلغان Friends Africa Mission را در این منطقه بنیان نهادند، آن را برای آموزش و ترجمه کتاب مقدس برگزیدند. نتیجه هنوز دیده می‌شود. سرزمین Maragoli یکی از متراکم‌ترین تمرکزهای کوئیکرها در جهان است، در کنار جماعت‌های پنطیکاستی، ارتش نجات و کلیساهای انگلیکن و کلیساهای مستقل آفریقایی که از هیئت‌های مبلغان جدا شدند، از جمله کلیسای اسرائیل آفریقایی نینوا با ردای سفیدش. باور کهن به Nyasaye، آفریننده، و توجه مداوم نیاکان از میان نرفته، بلکه در زندگی کلیسایی حل شده است، به‌ویژه در مراسم تدفین که طولانی، عمومی و پرهزینه است.

زمین نقطه فشار است. ویهیگا از پرجمعیت‌ترین مناطق روستایی کنیاست و قطعه زمین خانواده‌ها نسل به نسل تقسیم شده تا جایی که بسیاری از آن‌ها بسیار کمتر از یک آکر است و میان تخته‌سنگ‌های گرانیتی با ذرت، موز، چای و اکالیپتوس کشت می‌شود. از این رو مردم Maragoli مهاجرت می‌کنند. آنان در نایروبی و دیگر شهرها، در طرح‌های اسکان در Lugari و دره ریفت و در اوگاندا بسیار حضور دارند، جایی که جماعتی که در اواسط سده بیستم در اطراف Kigumba شکل گرفت، سال‌ها برای شناسایی رسمی تلاش کرده است. حواله‌های ارسالی و شهریه مدارس اقتصاد جاری روستاهای زادگاه‌اند و آموزش، میراث اصلی‌ای تلقی می‌شود که والدین می‌توانند به فرزندان بدهند.

پسران هنوز بر پایه گروه‌های سنی ختنه می‌شوند، هرچند کلینیک‌ها و نسخه‌های کلیسایی تا حد زیادی جای اردوگاه‌های قدیمی انزوا را گرفته‌اند. هر 26 دسامبر جماعت برای جشنواره فرهنگی Maragoli در Mbale گرد می‌آید، که بخشی گردهمایی و بخشی صحنه سیاسی است. ذبح مرغ برای مهمان همچنان معیار ساده احترام است.