اروتیک مالاگاسی‌ها

مالاگاسی‌ها مردم ماداگاسکار هستند و حضورشان در آن جزیره یکی از عجیب‌ترین واقعیت‌های مهاجرت انسان است. آن‌ها به زبانی آسترونزیایی سخن می‌گویند که خویشاوندی‌اش با زبان‌های بورنئو نزدیک‌تر است تا با هر زبانی که در سرزمین اصلی آفریقا، چهارصد کیلومتر آن‌سوی کانال موزامبیک، رایج است. در زمانی تقریباً بین 350 پیش از میلاد تا 500 میلادی، قایق‌های دارای شناور جانبی مهاجرانی را از سرزمینی که امروز اندونزی است از پهنه‌ی اقیانوس هند عبور دادند. موج‌های بعدی تازه‌واردان بانتوزبان، تاجران عرب در امتداد سواحل شمال‌غربی و شمار کمتری از جنوب‌آسیایی‌ها و اروپایی‌ها، لایه‌لایه روی آن جمعیت بنیان‌گذار نشستند. نتیجه، مردمی است که چهره، غذا، اصطلاحات خویشاوندی و کشاورزی برنج در شالیزارهایشان، هر دو نیمه‌ی این ریشه را هم‌زمان با خود دارند.

حدود بیست زیرگروه شناخته‌شده وجود دارد و خود مالاگاسی‌ها این تمایزها را جدی می‌گیرند. مریناهای ارتفاعات مرکزی پادشاهی‌ای ساختند که تا قرن نوزدهم بیشتر جزیره را در اختیار داشت؛ بتسیلئوها همسایگان جنوبی آن‌ها در ارتفاعات و استادان کشت برنج پلکانی هستند. ساکالاواها بر ساواناهای غربی تسلط دارند و زمانی پادشاهی رقیب خود را اداره می‌کردند. وزوها ماهیگیران ساحلی جنوب‌غربی‌اند، میکئاها مردمی جنگل‌نشین در نواحی داخلی جنوب‌غربی، آنتاندرویها و ماهافالیها گاوداران جنوب خشک، و بتسیمیساراکاها جمعیت ساکن در نوار ساحلی طولانی شرق. مالاگاسی‌های ارتفاعات و سواحل از نظر تاریخی با قدری اصطکاک خود را از یکدیگر متمایز می‌کردند و این شکاف هنوز در سیاست نمود پیدا می‌کند.

زبان یگانه است و در صورت معیار خود در سراسر جزیره به‌طور متقابل قابل فهم است، اما به گویش‌های منطقه‌ای تقسیم می‌شود که نقشه‌ی زیرگروه‌ها را بازتاب می‌دهند. مسیحیت (هم کاتولیک و هم حضور پروتستانی قدرتمندی که به هیئت‌های مبلغان قرن نوزدهم بازمی‌گردد) وابستگی دینی غالب است، اما بر روی چارچوبی بومی متمرکز بر نیاکان قرار گرفته است، نه آنکه جای آن را بگیرد. رازانا، یعنی مردگان، از میان نرفته‌اند؛ با آن‌ها مشورت می‌شود، به آن‌ها غذا داده می‌شود و نزدیک نگه داشته می‌شوند. در میان بسیاری از گروه‌های ارتفاعات، آشکارترین جلوه‌ی این امر فامادیهانا است، یعنی بیرون آوردن دوره‌ای بقایای نیاکان و پیچیدن دوباره‌ی آن‌ها، همراه با موسیقی و ضیافت. فادی، یعنی تابوهای محلی که بر حسب منطقه، تبار و گاه فرد متفاوت‌اند، بر خوراک، مکان‌ها، روزها و رفتار حاکم‌اند و شکستن یکی از آن‌ها، حتی در خانواده‌هایی که به‌ظاهر مسیحی‌اند، امری جدی است. نتیجه، زندگی دینی‌ای است که در آن امر وارداتی و امر بومی نه چندان در تعارض، بلکه روی هم انباشته‌اند.