اروتیک کوایا

کوایا مردمی ساحل‌نشین هستند. روستاهای آن‌ها در لبه شرقی دریاچه ویکتوریا، در منطقه مارای تانزانیا و پیرامون شهر منطقه‌ای موسوما قرار دارند و شیوه زندگی‌شان از این موقعیت برمی‌آید: کشاورزی از یک سو و ماهی‌گیری از سوی دیگر. جامعه کوایا را همان‌قدر با ساحل فرود قایق‌هایش می‌شناسند، جایی که قایق‌های چوبی به خشکی کشیده می‌شوند و ماهی‌های کوچک نقره‌ای داگا زیر آفتاب خشک می‌شوند، که با مزارع کاساوا و ارزن پشت آن. آن‌ها بر اساس معیارهای تانزانیا گروه کوچکی هستند، یکی از بیش از صد قوم در کشوری که هیچ قومیتی بر آن غالب نیست. آنچه این گروه را کنار هم نگه می‌دارد زبان، تیره‌ها و نوار ساحلی مشترک آن‌هاست.

زبان آن‌ها که در سواحیلی کیکوایا نامیده می‌شود، به شاخه نیانزای شرقی از خانواده زبان‌های بانتو تعلق دارد. این زبان با زبان جیتا، که مردم همسایه جنوبی به آن سخن می‌گویند، و با زبان‌های روری و کارا خویشاوندی نزدیک دارد و گویشوران این خوشه کوچک بخش زیادی از واژگان یکدیگر را می‌شناسند. سواحیلی بیشتر امور زندگی بیرون از خانه را پوشش می‌دهد: مدرسه، ادارات دولتی، کلیسا و بازار ماهی. مانند بیشتر زبان‌های کوچک تانزانیا، سواحیلی در داخل خانه هم پیوسته بیشتر جا باز می‌کند. این نام نیز کمی سردرگمی ایجاد می‌کند. در سواحیلی، کوایا واژه روزمره برای گروه کر است که از انگلیسی وام گرفته شده، بنابراین بیشتر تانزانیایی‌ها این واژه را پیش از آنکه به‌عنوان نام یک قوم بشنوند، در کلیسا می‌شنوند.

این همپوشانی بی‌دلیل نیست، چون بیشتر کوایا مسیحی هستند، نتیجه تلاش هیئت‌های مبلغ کاتولیک و پروتستان که در دوره استعمار در ساحل دریاچه ویکتوریا فعال بودند. زندگی کلیسایی، از جمله گروه‌های کر، بخش بزرگی از وقت اجتماعی روستاها را پر می‌کند. آداب قدیمی تیره‌ها ناپدید نشده‌اند و مذاکرات خانواده‌ها درباره شیربها همچنان با بسیاری از مراسم عروسی کلیسایی همراه است. کوایا در این گوشه از تانزانیا با زاناکی‌های ساکن نواحی داخلی شریک‌اند. جولیوس نایرره زاناکی بود: او تانگانیکا را در سال 1961 به استقلال رساند و بعدها برنامه‌های تجمیع روستایی دهه 1970 را پیش برد که خانواده‌های روستایی را به روستاهای جدید در سراسر مارا منتقل کرد. تغییری بعدی از خود دریاچه آمد. تجارت صادرات سوف نیل، ماهی‌گیری اطراف موسوما را به یک صنعت تبدیل کرد، با کارخانه‌های فرآوری و خریداران بیرونی که پول و رقابت را به ساحل‌هایی آوردند که بیشتر بازارهای منطقه‌ای را تأمین می‌کردند.