اروتیک ایکوما

از ایکوماها بپرسید خانه کجاست و پاسخ به سمت سرنگتی اشاره می‌کند. آنان مردمی کوچک از کشاورزان و دامداران در ناحیه سرنگتی، در منطقه مارای تانزانیا، هستند. آنان در روستاهایی مانند روباندا در لبه غربی پارک زندگی می‌کنند، آن‌قدر نزدیک که فیل‌ها و سایر حیات وحش به‌طور مرتب به مزارعشان می‌آیند. برای نسل‌ها، مردان ایکوما در دشت‌های اطراف به همان اندازه که دام نگه می‌داشتند و غلات می‌کاشتند، شکار هم می‌کردند. بخش عمده‌ای از آنچه امروز این گروه را تعریف می‌کند، از رابطه‌ای طولانی و مناقشه‌آمیز با این سرزمین برآمده است.

زبانشان که آن را ایکوما هم می‌نامند، به گروه مارا از زبان‌های بانتو در شرق دریاچه ویکتوریا تعلق دارد. این زبان چنان به گفتار همسایگانشان، ناتا و ایسینیه، نزدیک است که زبان‌شناسان غالباً این سه را یک زبان به شمار می‌آورند. کوریا، زاناکی و ایکیزو در همان خانواده زبانی، کمی دورتر قرار دارند. سواحیلی زبان مدرسه، کلیسا و بازار است. سه قوم غرب سرنگتی تا حد زیادی مشترک‌اند، از جمله نهادهای گروه‌های سنی، با این حال هر یک سنت‌های خاستگاه خود را نگه داشته و احساسی استوار از متمایز بودن دارد. امروز بیشتر ایکوماها مسیحی‌اند، اگرچه پیوندهای تباری و باورهای کهن‌تر درباره نیاکان و مکان‌های مقدس همچنان شیوه سخن گفتن خانواده‌ها درباره زمین و تعلق را شکل می‌دهد.

تاریخ اینجا مهربان نبوده است. در اواخر قرن نوزدهم، حملات ماسایی‌ها، طاعون دام، آبله و قحطی خانواده‌ها را پراکنده و سکونتگاه‌ها را خالی کرد. سپس مقامات آلمانی در ایکوما قلعه‌ای ساختند که هنوز پابرجاست. گسست عمیق‌تر با حفاظت از محیط زیست رخ داد. با شکل‌گیری پارک ملی سرنگتی و ذخایر شکاری پیرامون آن در طول قرن بیستم، زمین‌هایی که خانواده‌های ایکوما در آن کشت، چرا و شکار کرده بودند درون مرزهای حفاظت‌شده قرار گرفت. شکار که زمانی مهارتی عادی بود، بر اساس قانون به شکار غیرمجاز تبدیل شد. روایت‌های شفاهی هنوز سکونتگاه‌های کهن و مکان‌های آیینی را در آن سوی مرز، در سمت پارک، جای می‌دهند.

این تطبیق هنوز ادامه دارد. روستاهای نزدیک دروازه ایکوما از تجارت سافاری درآمد دارند، تا حدی از طریق منطقه مدیریت‌شده حیات وحش ایکونا که جامعه آن را اداره می‌کند. مناقشه بر سر فیل‌هایی که به مزارع حمله می‌کنند، حقوق چرا، و اینکه چه کسی از منافع حیات وحش بهره می‌برد، همچنان بخشی از سیاست روزمره روستاست.