اروتیک گیریاما

گیریاما بزرگ‌ترین قوم از میان نُه قوم میجیکندا در ساحل کنیا هستند. نام میجیکندا به معنای نُه شهر است و به آنچه آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد اشاره دارد: کایا. هر قوم میجیکندا خود را به فضای بازِ محصوری روی یالی جنگلی منسوب می‌کند و برای گیریاما آن مکان کایا فونگو است، در ناحیه‌های داخلی شهرستان کیلیفی. امروز تقریباً هیچ‌کس درون آن زندگی نمی‌کند. خانواده‌ها در سرزمین خشکِ میان ممباسا و مالیندی، در خانه‌های پراکنده کشاورزی می‌کنند، اما کایا همچنان مرکز آیینی است. این مکان را کامبی نگه می‌دارد، شورای ریش‌سفیدان، و قواعدی که بریدن درختانش را منع می‌کند از آن محافظت می‌کند. همین انضباط تا حد زیادی دلیل بقای جنگل‌هاست و دلیل اینکه یونسکو جنگل‌های کایای میجیکندا را در سال 2008 به‌عنوان میراث جهانی ثبت کرد.

زبان گیریاما زبانی بانتویی از شاخه سابکی است. این زبان به دیگر گونه‌های میجیکندا نزدیک است و خویشاوند نزدیک سواحیلی است، زبان بندرهایی که گیریاما قرن‌ها با آن‌ها تجارت کرده‌اند. در قرن نوزدهم کشاورزان گیریاما برای آن بندرها غله کاشتند و سکونتگاه‌های خود را از آن سوی رود سابکی به شمال گسترش دادند. سنت شفاهی سرزمین کهن‌تری را حتی در شمال‌تر، در شونگوایا، جای می‌دهد که آن را تحت فشار همسایگان شبان‌زاد ترک کردند.

همین پیش‌روی به شمال به درگیری تعیین‌کننده دوران استعمار منجر شد. تا سال 1913 بریتانیایی‌ها مالیات کلبه و کارگر می‌خواستند و می‌خواستند گیریاما را از زمین‌های شمال سابکی بیرون برانند. بخش عمده مقاومت را مکاتیلیلی وا منزا سازمان داد، بیوه‌ای که با اجرای رقص کیفودو جمعیت را جذب می‌کرد و پیروانش را با سوگند ملزم به امتناع از همکاری می‌ساخت. او در سال 1913 دستگیر و به کیسی در غرب کنیا تبعید شد. او گریخت و پیاده به خانه بازگشت، و در سال 1914 جنگ آشکار و لشکرکشی‌های تنبیهی بریتانیایی‌ها آغاز شد. مجسمه او اکنون در مالیندی ایستاده و نامش فراتر از ساحل وزن دارد.

دین در اینجا لایه‌لایه است و نه بر پایه انتخاب میان این یا آن. مسیحیت اکنون گسترده است و اسلام در نزدیکی ساحل ریشه‌های عمیقی دارد. باور به آفریننده‌ای دورافتاده به نام Mulungu در کنار توجهی دقیق به مردگان قرار دارد. مراسم تشییع جنازه طولانی است و با طبل و رقص برگزار می‌شود. مردان انجمن گوهو زمانی با ستون‌های یادبود چوبی حکاکی‌شده‌ای که در خانه برپا می‌شد گرامی داشته می‌شدند؛ این ستون‌ها vigango نام داشتند. گردآورندگان بسیاری از آن‌ها را به موزه‌های خارجی بردند و برخی از آن‌ها از آن زمان به خانه بازگشته‌اند. شراب نخل، mnazi، که از درختان نارگیل گرفته می‌شود، همچنان در آیین‌ها و زندگی روزمره روستایی جاری است.