اروتیک گیه ترینگ

Gie Trieng تا حدی نامی است که دولت ساخته است. هنگامی که ویتنام فهرست رسمی خود از 54 گروه قومی را تدوین کرد، چند قوم کوهستانی همسایه را زیر یک عنوان قرار داد: Gie (Jeh)، Trieng (Tariang)، Ve و Bnoong. آنان به زبان‌هایی بسیار نزدیک به هم سخن می‌گویند، در همان سرزمین‌های شیب‌دار کشت می‌کنند و زندگی روستایی‌شان را به شیوه‌هایی مشابه سامان می‌دهند. با این حال، بسیاری از مردم نخست خود را با نام کوچک‌تر می‌خوانند و آن برچسب ترکیبی بیشتر به یک پیمان می‌ماند تا نامی که کسی با آن بزرگ شده باشد. حدود 60,000 نفر در ویتنام زندگی می‌کنند و جوامع خویشاوند در آن سوی مرز، در جنوب لائوس، ساکن‌اند.

آنان در انتهای شمالی ارتفاعات مرکزی زندگی می‌کنند، جایی که رشته‌کوه Truong Son در امتداد مرز لائوس کشیده شده، در مناطقی که پیش‌تر استان‌های Kon Tum و Quang Nam نامیده می‌شدند. روستاها بر تپه‌ها و در دره‌های باریک اطراف Dak Glei، Ngoc Hoi، Nam Giang و Phuoc Son قرار دارند. زبان‌های آنان به شاخهٔ Bahnaric از خانوادهٔ Austroasiatic تعلق دارد. این امر ایشان را خویشاوندان نزدیک Sedang و Bahnar در همسایگی و خویشاوندان دور زبان ویتنامی می‌کند، هرچند این پیوند آن‌قدر دور است که به هیچ‌کس کمک نمی‌کند زبان دیگری را بفهمد. اکنون بیشتر جوانان زبان ویتنامی را نیز به خوبی صحبت می‌کنند، زیرا زبان مدرسه، بازار و دولت است.

مدت درازی زندگی بر پایهٔ مزارع متحرک استوار بود: برنج کوهی، ذرت و کاساوا که در قطعه‌های جنگلی کاشته می‌شد، که پس از پاک‌سازی رها می‌شد تا دوباره رشد کند، و افزون بر آن شکار، ماهیگیری و گردآوری. روستا به سنت، در مرکزش خانهٔ جمعی‌ای داشت برای نشست‌ها، آیین‌ها و پذیرایی از مهمانان. خانواده‌ها زمانی خانه‌های بلند روی پایه‌ها را با هم داشتند که چند خانوار زیر یک سقف زندگی می‌کردند. بیشتر زندگی دینی همچنان از راه‌های کهن پیروی می‌کند: مردم با ارواح جنگل، آب، برنج و مردگان سروکار دارند. قربانی گاومیش، آیین‌های برداشت و موسیقی گونگ، سال آیینی را نشانه‌گذاری می‌کنند. اقلیتی کاتولیک و پروتستان در کنار این آیین دیرین رشد کرده است.

قرن بیستم سخت بر ایشان گذشت. تپه‌های اطراف Kon Tum در جنگ‌های فرانسه و آمریکا میدان نبرد بود و بخش‌هایی از مسیر هوشی‌مین از جنگل‌های مرزی گذشت. پس از سال 1975، برنامه‌های دولتی استقرار دائم، شالیزارهای برنج و خانه‌های تک‌خانواری را به جای خانهٔ بلند رواج داد. امروز جوانان در مرکز ناحیه‌ها کار می‌کنند و ویتنامی را به آسانی صحبت می‌کنند. سالمندان روستا جابه‌جایی مزارع خود را هر چند سال یک‌بار به یاد دارند. در جشن‌ها، گونگ‌ها و پارچه‌های دستباف هنوز بیرون آورده می‌شوند.