اروتیک یوگورهای شرقی

یوغورهای شرقی مردمی با زبان مغولی هستند که در شهرستان خودمختار سونان یوغور و مناطق همجوار آن در کوه‌های کیلیان استان گانسو در شمال‌غرب چین زندگی می‌کنند. آن‌ها همراه با یوغورهای غربی که به زبان ترکی سخن می‌گویند، ملیت رسمی یوغور را تشکیل می‌دهند که جمعیت کل آن حدود چهارده هزار نفر است. زبان یوغور شرقی که گاهی شیرا یوغور نامیده می‌شود، به خانواده زبان‌های مغولی تعلق دارد و با زبان مغولی و سایر زبان‌های مغولی منطقه گانسو و چینگهای خویشاوند است. این زبان با گفتار ترکی یوغورهای غربی تفاوت دارد، بنابراین ملیت واحد یوغور در واقع به دو زبان بی‌ارتباط با هم سخن می‌گوید که هر دو با گسترش زبان چینی در معرض خطر انقراض قرار دارند.

جامعه و معیشت

مانند همسایگان یوغور غربی‌شان، یوغورهای شرقی به‌طور سنتی شبان‌های کوچ‌نشین مراتع کوهستانی بودند که گوسفند، یاک، اسب و شتر پرورش می‌دادند و در چادرهای نمدی زندگی می‌کردند. امروزه بسیاری از خانواده‌ها ساکن شده‌اند یا دامداری را با کار مزدی و گردشگری ترکیب می‌کنند. مکتب گلوگ بودایی تبتی در مرکز زندگی مذهبی قرار دارد، با صومعه‌ها، لاماها و جشن‌های دعا، و در کنار آن بازمانده‌های شامانی و تنگری‌گرایی کهن و احترام به کوه‌ها و مراتع دیده می‌شود. خویشاوندی قبیله‌ای، حماسه شفاهی، ترانه‌های محلی و آیین عروسی همچنان حامل مهمی از زبان و هویت‌اند. گمان می‌رود یوغورهای شرقی عمدتاً از گروه‌های مغولی‌زبانی باشند که در میان یوغورها ساکن شدند، و امروزه شهرستان سونان محل زندگی یوغورها، تبتی‌ها و هان‌هاست، بنابراین ازدواج بین‌قومی و چندزبانی رایج است.

ظاهر و زیورآلات

مردم یوغور شرقی ویژگی‌های ظاهری تیپ شمال آسیایی سرزمین‌های استپی و فلات شرقی را نشان می‌دهند، با موهای مشکی صاف، چشمان تیره و صورت‌های پهن، و اندامی متوسط که در ارتفاع در معرض آفتاب و باد قرار گرفته است. لباس سنتی زنان شامل کلاه‌های بلند پوستی یا نمدی، ردای بلند کمربندی و زیورهای پهن سینه‌ای است که با مرجان، فیروزه، صدف و نقره دوخته شده و با موهای بافته پوشیده می‌شود، در حالی که مردان ردای پوستین‌دار، چکمه‌های بلند و کلاه‌های لبه‌دار مناسب چمنزارهای سرد می‌پوشند. امروزه لباس مدرن رایج است.